Ciszo, przemów. Szukając W.G. Sebalda

Maria Rodziewiczówna, być może nieświadomie, samą siebie obsadzała często jako główną bohaterkę snutej opowieści. Zawsze był to silny charakter, kobieta ciężko pracująca, dobrze zdająca sobie sprawę, jak niewdzięcznie świat traktuje jej płeć. Pisarka zdecydowanie wyprzedzała w myśleniu o kobietach własną epokę, bo i sama tę epokę wyprzedzała działaniem i myśleniem. Nie była przy tym wcale pobłażliwa dla kobiet, widziała ich wady, ale potrafiła dostrzec zalety. Wyraźnie zmagała się ze zjawiskiem emancypacji, chyba nieco zazdroszcząc młodym kobietom, że potrafią wywalczyć więcej, niż było to możliwe za czasów jej młodości. Z drugiej strony lekceważyła te, które biernie odgrywały role, w jakich widział je świat. Żeby kobiety same się zastanowiły, jaki dla nich jest wstyd i hańba w tych obyczajach niby opiekuńczych, w tym ohydnym „nie wypada”! Nie wypada się uczyć, bo to ujma kobiecości, nie wypada samej jeździć i chodzić; nie wypada pannie obrać sobie fachu i opuścić dom rodzicielski; nie wypada ostrzyc warkoczy, zrzucić gorset, ubierać się niemodnie; nie wypada nie być naiwną, palić tytoniu, śpiewać wesołych kupletów i gwizdać; nie wypada być człowiekiem, mieć indywidualność, charakter! No a gdy przestrzega tych prawideł, jakaż nagroda? Dostanie męża. To ci dopiero szczyt wart takiego starania! W Kądzieli poznamy całą galerię postaci kobiecych. Pani Taida samodzielnie zarządza, i to z sukcesem, majątkiem ziemskim (jak sama Rodziewiczówna), na dodatek wychowując dwóch synów. Nie sprzeciwia się obyczajom, tylko ciężko pracując, wykuwa swoją ziemską drogę. Drugą główną bohaterką jest córka jej kuzynki, Stasia, która wbrew wszystkiemu chce zostać lekarzem, odrzucając wszelkie konwenanse. A jednak właśnie te dwie kobiety okazują się bratnimi duszami. Piękna opowieść o obowiązku, miłości, przyjaźni. Powyższy opis pochodzi od wydawcy.

"Pas Ilmarinena" to Marcin Mortka, jakiego się nie spodziewacie! Autor przygód sympatycznego wikinga Tappiego, tym razem zabiera nas w czasy II wojny światowej i rzuca w sam środek sowiecko-fińskiego konfliktu, o którego wyniku może zadecydować... magia! Rok 1939, Finlandia. Siergiej Muchalew - oficer NKWD - podąża za Armią Czerwoną, poszukując informacji o tajemniczym Pasie Ilmarinena. Kierowany ogromnymi ambicjami, nie cofnie się przed niczym, by zdobyć artefakt, szczególnie że za jego sprawą Sowieci mogliby z łatwością zapewnić sobie zwycięstwo. Tymczasem w fińskiej puszczy swoje badania prowadzi Angielka Penelopa Tayne, dla której konflikt obu państw jest ogromnym zagrożeniem. Cendric de Woort, członek sekretnej organizacji Biblioteka, postanawia wykorzystać swoje koneksje, by wyciągnąć córkę z piekła wojny. Może mu w tym pomóc jej mąż Michael Tayne, znany zarówno ze swojej porywczości, jak i doświadczenia w roli boksera oraz wojskowego. Najpierw jednak ktoś będzie musiał wyciągnąć go ze szpitala dla obłąkanych?

Wyjątkowy zbiór zabawnych opowiadań, które serwuje nam mistrz kina, Woody Allen. Sięgnij po tę pozycję i daj się uwieść specyficznemu humorowi tego wyjątkowego artysty. "Zero grawitacji" to zestaw humorystycznych opowiastek, przygotowanych dla czytelników specjalnie przez Woody'ego Allena. Teksty zostały poprzedzone wstępem autorstwa dziennikarki, eseistki oraz pisarki, Daphne Merkin. Autor porusza tutaj różne tematy, za każdym razem przedstawiając swoje bardzo oryginalne spojrzenie na daną kwestię. W treściach, przedstawionych na kartach książki, widać humor, nieodmiennie nieco rubaszności, ale także wyrafinowany styl oraz przenikliwość, właściwą przedstawieniom Allena. Czytelnik powinien wiedzieć, że poszczególnych prac nie może traktować na poważnie, choć wywoływany przez nie śmiech często może się okazać gorzki.

Kiedy Luther Dunphy morduje lekarza wykonującego zabiegi przerywania ciąży w małym miasteczku na Środkowym Zachodzie Stanów Zjednoczonych, uważa, że działa z woli bożej. Sprawca jest gorliwym ewangelikiem, żołnierzem antyaborcyjnej Armii Boga. Jego ofiara, August Voorhees – bojownikiem o prawa reprodukcyjne kobiet, idealistycznym, choć skupionym na sobie. Zbrodnia pozbawia ojców dwie rodziny: zamożnych i wyedukowanych Voorheesesów, stroniących od religii i opowiadających się po stronie pro-choice, ale i Dunphych – ich przeciwieństwo w każdym calu. Córki ofiary i sprawcy – Naomi i Dawn – nienawidzą się od pierwszego wejrzenia. A jednak ich losy, zdeterminowane przez tragiczne wydarzenie, są splątane na zawsze. W tym poruszającym, doskonale nakreślonym portrecie rodzinnym Joyce Carol Oates z empatią analizuje perspektywy obu rodzin i stara się diagnozować przyczyny trwałego, nierozwiązywalnego rozłamu w amerykańskim społeczeństwie.

Pierwsza powieść z cyklu Teatr Heroda (kolejne to Opór i Nikt nie woła). Wszystkie te książki cechuje tak charakterystyczna dla prozy Hena żywość, barwność, humor i zmysłowość. Nie jest to autobiografia, ale odniesienia do własnego życiorysu pisarza są niewątpliwe. Warszawa. Ostatnie miesiące przed wojną. Gwar kamienicy przy Nalewkach, klatka schodowa pełna mieszkańców, którzy spierają się czy Niemcy wejdą, czy nie. Argumenty racjonalne i te intuicyjne wzajemnie się przeplatają. Ale w gruncie rzeczy większość na koniec dnia myśli, że jakoś się to wszystko ułoży… Bożek, tuż przed małą maturą zakochuje się bez pamięci w koleżance, która jednak go nie zauważa, sąsiadka za to zaprasza go do siebie zbyt często. Siostrę Bożka próbują wydać za mąż a ona i tak kocha innego…. Życie toczy się z dnia na dzień, normalnie; śniadanie, praca, szkoła, sen. Jakby zbliżająca się rzeczywistość miała nigdy nie nadejść… Można naprawdę się wczuć w te dni ostatnie wolności i spokoju, w Warszawę wesołą, rozhukaną, pełną wigoru i nadziei na przyszłość.

"Terrorysta. Wywiad-rzeka z Józefem Piłsudskim" to książka opowiadająca o postaci Józefa Piłsudskiego, działacza społecznościowego i niepodległościowego. Poznaj bohatera narodowego z zupełnie innej strony! Ile wiemy o Józefie Piłsudskim? Prawdą jest, że tak naprawdę bardzo niewiele. Ukrywał się za stworzonym przez siebie samego wizerunkiem, tak, aby nikt nie poznał jego słabości. Sięgając po książkę "Terrorysta, Wywiad-rzeka z Józefem Piłsudskim" dowiemy się tego, czego nigdy nie spodziewalibyśmy się po tak wybitnej postaci historycznej! Mając zaledwie trzydzieści lat, Piłsudski był dosłownie wrakiem człowieka. Zapuszczony przez niego wąs nie miał być ozdobą, a jedyne sposobem na ukrycie braku zębów. Nie wiemy, kim tak dokładnie był. Niezwyciężonym, odważnym wodzem? A może zagubioną jednostką, która chciała po prostu, aby jego Polska stanęła na nogi? Bez wątpienia był kłębkiem nerwów, agresywnym i zawziętym. Nie akceptował kompromisów, nie chciał rezygnować z własnych celów ani chodzić na ustępstwa. "Terrorysta Wywiad-rzeka z Józefem Piłsudskim" to książka przedstawiająca wielkiego dowódcę z zupełnie innej, dla większości z nas nieznanej, strony. To, co przedstawiały plakaty i jak do dzisiaj opisywany jest przez podręczniki do historii, to tylko jeden sposób patrzenia na jego osobę. Mimo że Józef Piłsudski bez wątpienia zasłużył się w tworzeniu na nowo Polski, równie wiele rzeczy negatywnych można mu zarzucić. Nie był bez skazy, jak również nie można stwierdzić, że miał same wady. Jaki więc był naprawdę? Prawda leży w zupełnie innym miejscu i nie ma nic wspólnego z tym, co wiedzieliśmy do tej pory! Michał Wójcik jest polskim pisarzem, autorem wywiadów.

Gálgahraun, ponure lawowisko na obrzeżach Rejkiawiku. Niegdyś miejsce egzekucji, dziś - atrakcja turystyczna. Aż do tego poranka, kiedy znaleziono tam wiszącego mężczyznę. Gwóźdź wbity w jego klatkę piersiową dowodzi, że to nie było samobójstwo, choć z przyczepionej nim wiadomości został tylko skrawek papieru. Gdy policja udaje się do mieszkania mężczyzny, okazuje się, że sprawa zamordowanego to nie jedyna zagadka, jaką mają do rozwiązania: w środku został czteroletni chłopiec. Wygląda na to, że nie ma żadnego związku z ofiarą, ale jego rysunki wskazują na to, że był świadkiem czegoś strasznego. Detektyw Huldar rozpoczyna polowanie na zabójcę, a psycholog dziecięca Freya szuka rodziców chłopca. Kolejne elementy powoli tworzą mroczną układankę: historię przemocy, przywilejów i zemsty.

Jak rozmawiać o Holokauście po tylu latach od zakończenia II wojny światowej? Czy my w Polsce już się tego nauczyliśmy i czy jesteśmy w stanie robić to bez uprzedzeń oraz wybielania siebie samych? Nowe światło na tę sprawę rzuca książka "Pod presją. Co mówią o Zagładzie ci, którym odbieramy głos" Tomasza Żukowskiego. Książka jest wołaniem o swobodę dyskusji o Holokauście, której ciągle w Polsce brakuje. A także o to, by uczciwie oceniać postawy Polaków wobec Żydów przed wojną i w jej trakcie, nie unikając także najbardziej bolesnych i trudnych kart naszej historii. To swoisty przegląd najważniejszych pozycji polskiej literatury o Zagładzie. Autor pokazuje, w jaki sposób pisali o niej Miłosz, Baczyński czy Szymborska, ale także ciągle mało znani szerszej publiczności żydowscy autorzy świadectw tamtych czasów. Wskazuje na te fragmenty ich dzieł, które mogą pomóc w racjonalnej dyskusji na temat stosunków polsko-żydowskich wtedy i dziś. Mimo upływu tylu lat wciąż warto po nie sięgać, by lepiej rozumieć zarówno przeszłość, jak i teraźniejszość, a także szukać drogi porozumienia na przyszłość. To poruszająca opowieść o Zagładzie przedstawiona słowami tych, którym we współczesnej dyskusji na ten temat odbiera się głos.