Poszukiwanie (OUTLET)

Książka rzuca nowe światło na tajemniczą śmierć gen. Władysława Sikorskiego, pełną niedomówień, dezinformacji i spekulacji. Po latach śledztwa, dochodzeń i badań przyczyn katastrofy gibraltarskiej Polacy wciąż sądzą, iż zostali oszukani i że nie było żadnej katastrofy. Podejrzewają, że ktoś zabił Sikorskiego, lecz nie mają pojęcia kto i w jaki sposób. Autor przez wiele lat badań starał się znaleźć odpowiedź na pytanie, czy był to wypadek, czy perfekcyjnie zaplanowany i sprawnie przeprowadzony zamach.

Książka Warszawskie dzieci ’44 pozwala spojrzeć z zupełnie nowej perspektywy na udział najmłodszych mieszkańców miasta w Powstaniu Warszawskim. To nie opowieść o bohaterskich walkach małych żołnierzy ani dyskusja o tym, czy wolno było im dać broń do ręki albo wysłać z butelką zapalającą na barykady. Po raz pierwszy ukazuje, jak dzieci uczyły się żyć w zupełnie nowej dla nich powstańczej rzeczywistości. Jak szybko musiały dorosnąć, by „wielka przygoda” nie zakończyła się śmiercią. Jak radziły sobie z przerażeniem, bólem, cierpieniem oraz koszmarnymi doświadczeniami, których były uczestnikami bądź świadkami. A także jak z traumą wyniesioną z powstańczej Warszawy musiały zmagać się do końca życia. Skłania do refleksji, jak doświadczenie Powstania Warszawskiego były przekazywane kolejnym pokoleniom. Spojrzenie na to wydarzenie oczami dziecka, poznanie jego emocji i dramatów odsłania prawdę o walce pozbawionej heroizmu oraz cenie, którą przyszło za nią zapłacić, by móc żyć dalej. O tym wszystkim dowiemy się, poznając wspomnienia m.in.: Beaty Tyszkiewicz, Krystyny Zachwatowicz-Wajdy, Magdaleny Zawadzkiej, Jarosława Abramowa-Newerlego, Jacka Fedorowicza, Krzysztofa Zanussiego, syna komendanta Armii Krajowej – Adama Komorowskiego, i syna „warszawskiej Niobe” – Mścisława Lurie.

W Afganistanie, u progu zwycięskiej ofensywy Talibów w jednej z zachodnich szkół dla dzieci, prowadzonej przez szwedzko-polską fundację ginie dwóch pracowników. W Polsce wespół ze stroną szwedzką powstaje grupa robocza, której zadaniem jest wyjaśnienie sprawy. Do grupy zaangażowany zostaje Adam Thomal - były policjant. Szkole szefuje twarda, bojowa kobieta – Quadira. Związana mocno ze swoją misją i personelem, nie wierzy w to co się dzieje. W wyniku wstępnego dochodzenia okazuje się że jej zastępca, Pakistańczyk posiadał kompromitujące go dowody... Jaka historia kryje się za śmiercią Polaka i Szweda? Jak potoczą się losy byłego policjanta i szefowej placówki? Jakie tajemnice skrywają? Wciągająca powieść sensacyjna z nietuzinkowymi postaciami i nagłymi zwrotami akcji.

"Ataraksja" to kryminał, w którym tajemnica goni tajemnicę! Tomasz Żak zabiera czytelnika na Górny Śląsk, gdzie czeka na niego niejedna zagadka. Wacław Wolf to nieco zmęczony życiem 40-latek. Jakiś czas temu zmarła jego ciotka i mimo że nie miał pojęcia o jej istnieniu, musi stawić się na odczyt jej testamentu. W związku z tym jedzie do położonego na Górnym Śląsku Jastrzębia-Zdroju. W drodze do znanego uzdrowiska dochodzi jednak do bardzo dziwnego incydentu - czy Wacław został celowo zepchnięty z autostrady? Komu mogłoby zależeć, aby nie dotarł do miasta? Czy napastnik chciał nastraszyć, czy może całkowite wyeliminować Wacława? Pomimo utrudnień w końcu udaje mu się dotrzeć do celu i dowiedzieć się, że nieznana dotąd ciotka zapisała mu swój dom. Znajduje się w nim sejf z mnóstwem starych, pożółkłych listów, których treści Wacław nie do końca rozumie. W tej nowej sytuacji pomaga mu młoda i niesamowicie przebojowa blogerka - Klementyna Jaworek. Okazuje się, że listy opowiadają historię pewnej zakazanej miłości. Niespodziewanie stają się kluczem do odkrycia rodzinnych tajemnic. Przyczyniają się także do zmierzenia się z niebezpieczną nacjonalistyczną organizacją.

25 marca 1942 roku prawie tysiąc młodych niezamężnych dziewcząt wsiadło do pociągu, który miał je zawieźć do obozu Auschwitz. Były to słowackie Żydówki – przekonane, że przez kilka najbliższych miesięcy będą pracować w fabryce. Założyły na siebie najlepsze ubrania i z radością machały na pożegnanie zebranym na peronie bliskim. W rzeczywistości były przedmiotem transakcji pomiędzy słowackim rządem a Niemcami i jechały do niewolniczej pracy. Zaledwie kilku spośród nich udało się przeżyć. Pierwszy kobiecy transport do Auschwitz był przez długie lata zapomniany. Nie było w nim osób związanych z ruchem oporu ani jeńców wojennych. Były tylko bezbronne młode kobiety, przyzwyczajone do dobrych manier i wygodnego życia, które nagle znalazły się w piekle, w którym je bito, rozbierano do naga, golono, trzymano na wielogodzinnych apelach na mrozie, poddawano drakońskim karom i zaganiano do ciężkiej pracy, często prowadzącej do śmierci. Ta książka przypomina niezwykłą historię pierwszych 999 kobiet, które trafiły do Auschwitz, ich cierpienie, heroizm i wolę przetrwania.

Poszukujesz powieści, która nie tylko Cię ze sobą porwie, ale również na długo zapadnie w pamięć? Chcesz towarzyszyć bohaterom we wszystkim, co ich czeka, bez względu na okoliczności? W takim razie sięgnij po ten tytuł - "Furia tajfunu", za którym stoi Clive Cussler, spełni Twoje oczekiwania! Juan Carbillo oraz członkowie załogi "Oregona" dostają zlecenie - mają odnaleźć skradzione dzieła sztuki, których wartość wynosi pół miliarda dolarów. Te znajdują się w rękach przywódcy powstania komunistycznego na Filipinach. Rebeliant ten ukrywa się, a jednocześnie prowadzi poszukiwania chemicznego związku, który podany ludziom zamienia ich w superżołnierzy. Na tropie tej możliwej broni jest także południowoafrykański najemnik o niecnych zamiarach. Czy mając takich potencjalnych wrogów, Juan i jego towarzysze zdołają wypełnić zlecenie? Widmo możliwej apokalipsy nie napawa optymizmem, do tego nadciąga tajfun, który może wywrócić wszelkie podejmowane działania do góry nogami. Powieść rozpoczyna cykl "OREGON".

"Zapowiada się piękny dzień" Seweryny Szmaglewskiej to kontynuacja poprzedniej, równie trudnej tematycznie książki "Dymy nad Birkenau". Autorka przedstawia tu sytuację więźniów w obozach koncentracyjnych Oświęcimia i Brzezinki podczas II wojny światowej. Tym razem na warsztat bierze opowieść o najważniejszym prawie człowieka - prawie do godnego życia. W lutym 1945 roku Niemcy wiedzieli już, że III Rzesza przegra wojnę, to było jasne. Trzymając się rozkazów, zaczęli palić dokumentację, burzyć kominy i zacierać po sobie ślady na tyle, na ile pozwalał im czas. W środku niezwykle mroźnej zimy nakazali więźniom, tym którzy jeszcze mieli siłę się poruszać, by wyruszyć w marsz śmierci, gonieni w stronę niemieckiej granicy. Schorowani i wycieńczeniu ludzie padali co kilka kilometrów, wielu nie budziło się po kilkugodzinnym odpoczynku. Więźniowie szli, w długim, choć z czasem skracającym się kordonie, bezwolni, trzymający się jedynie nadziei, że pod koniec marszu czeka wyzwolenie. Wielu po prostu się poddawało, nie dość, że obóz ich wykończył, to teraz wykończy ich marsz ku nieznanej lokalizacji, ten, który zdaje się nie mieć mety. Trzech mężczyzn postanawia się zbuntować. Jak? Nikt nie ma pojęcia, skąd wzięli na to siły. Udaje im się, a po latach chcą przekazać światu, jak ważne jest to, co przeżyli. Powojenna opowieść niesie za sobą chęć ocalenia od zapomnienia wojennych wydarzeń, ale też nadania sensu i zasadności wydarzeń związanych z marszem śmierci. Należy przede wszystkim wytłumaczyć ludziom, dlaczego mimo tego, że więźniowie znajdowali się już poza obozem, nadal ginęli z rąk nazistów, którzy pozostawiali ich w bezimiennych grobach. Walczący w procesach ze swymi oprawcami z początku czują trwogę, później miejsce tego uczucia zajmuje powinność. Publikacja jest zapisem walki, w której zakończenie wojny jest wyłącznie znakiem granicznym dla historyków, nie dla wymierzenia sprawiedliwości.