Sąd wojenny

Kolejna część fantastycznej serii dla dzieci z wyjątkowym bohaterem w roli głównej! Dzięki tej opowieści pociechy przekonają się, jak ważna jest prawdziwa przyjaźń. Książeczka "Kochamy cię, Misiu Tulisiu" to zaproszenie na niezwykłą wyprawę! Najlepszy przyjaciel to bezcenny skarb. Mieć takiego jest wielkim szczęściem i o tym marzy Miś Tuliś. Przekonał się o tym, kiedy towarzyszył swojej koleżance w poszukiwaniu jej przyjaciółki. Kiedy już ją odnaleźli, zrobiło mu się smutno. Zaczął martwić się tym, że wszyscy mają kogoś bliskiego, a ON cały czas nie ma. Postanowił zatem wyruszyć w drogę i znaleźć własnych przyjaciół. Tak zaczyna się wielka przygoda obfitująca w zabawne wydarzenia. Towarzysząc Misiowi Tulisiowi, dzieci mają okazję dobrze się bawić i uświadomić sobie też coś istotnego. Czy spełni się marzenie bohatera tej opowieści? Co spotka go podczas poszukiwań? Jak zakończą się jego perypetie? Wystarczy otworzyć tę książeczkę, żeby się tego dowiedzieć! "Kochamy cię, Misiu Tulisiu" to piąty tom bestsellerowej serii. Pomysłodawcą cyklu i autorem wszystkich części jest David Melling. Poprzednie tytuły to: "Kto przytuli Misia Tulisia?", "Miś Tuliś idzie do przedszkola", "Święta Misia Tulisia" i "Miś Tuliś kocha małe ptaszki". Książki cieszą się wielką popularnością na całym świecie i sprzedały się jak dotąd w ilości 1,5 miliona egzemplarzy. Świadczy to o cudownej mocy oddziaływania tej serii i jej wspaniałego bohatera na dzieci!

Ludzie nie lubią umierać.. A ewolucja, o dziwo, nie zrobiła nic, żeby temu zapobiec... i okazuje się, że miała do tego bardzo dobry powód. BIOLOGIA EWOLUCYJNA jest pełna prawdziwych olśnień. Pozwala zrozumieć nasze miejsce we wszechświecie. Potrafi też podważyć nasz stosunek do własnej tożsamości - do życia, śmierci, seksu, starości, do świadomości i do orgazmów. To najnowsze, ekscytujące odkrycia naukowe. Biologia ewolucyjna odpowiada na pytania, które dręczą i potrafią rozpalić wyobraźnię: Dlaczego niedźwiedzie polarne są białe, a ich kuzyni grizzly już nie? Czy istnieją powody, dla których do spłodzenia dziecka potrzebne są dwie osoby? Dlaczego nie wystarczy jedna? Albo dlaczego nie potrzeba ich siedemnastu? Po co komu starość? Dlaczego jądra goryla są małe, a szympansa duże? Dlaczego samiec błazenka (Amphiprioninae) po śmierci samicy zmienia płeć i zajmuje jej miejsce? Czy istnieją gatunki, które znalazły receptę na długowieczność? Czy kałamarnice olbrzymie (Architeuthis dux), których oczy osiągają średnicę 25 cm, czyli większą niż ludzka głowa, widzą dzięki temu lepiej? Czy aby na pewno jesteśmy ludźmi? Ta książka zawróci ci w głowie. Po jej lekturze spojrzysz na siebie zupełnie inaczej. Idealne połączenie zadziornego humoru, bezpretensjonalności i solidnej wiedzy.

Joanna od dziecka ma niezwykły dar. Dar, który bywa również przekleństwem. Dotyk innych ludzi powoduje, że widzi ich najgłębiej skrywane wspomnienia, odczuwa to, co woleliby ukryć przed światem. Podczas rodzinnego spaceru po gdyńskim klifie dzieje się coś, co powoduje, że Joanna z mężem postanawiają szybko wrócić do domu, do Wrocławia. W drodze powrotnej ulegają wypadkowi samochodowemu. Joanna budzi się w szpitalu z diagnozą: wstrząśnienie mózgu i związane z nim zaniki pamięci. W domu nie zastaje pięcioletniej córki. Dziecko jest podobno u teściów, czemu przeczą pozostawione w pokoju Mileny rzeczy. Joanna traci kontakt z rzeczywistością – wspomnienia z odległej przeszłości mieszają się z wydarzeniami ostatnich dni – i rozpaczliwie próbuje wypełnić luki w pamięci, a przede wszystkim odzyskać dziecko. Co się stało na klifie? Gdzie jest córka Joanny? Jaką rolę w tej historii odgrywa powracające wspomnienie czarnej mętnej wody? Odpowiedź na te pytania okaże się dużo bardziej przerażająca niż wspomnienia traumatycznych wydarzeń obcych ludzi, które przeniknęły do świata Joanny.

W trakcie dwóch miesięcy 1944 roku zawarto kilkaset małżeństw, a mniej formalne związki we wszelkich możliwych konfiguracjach tworzyły się rozpadały każdego dnia. Praktycznie codziennie odbywały się koncerty, często w działających kawiarniach, a informowały o nich zgrabnie wykonane plakaty. W kinie pokazywano premierowe filmy, w radiu nadawano gorące newsy i przedwojenne szlagiery, a jeśli chodzi o prasę - konkurowało ze sobą kilkadziesiąt tytułów. Nie zapomniano nawet o pisemkach dla dzieci, podobnie zresztą jak o teatrach lalkowych. Bardzo sprawnie działała poczta, a komunikację zapewniły kilometry nowych ulic z odpowiednią sygnalizacją. Była też policja i sądy, ponieważ nie zabrakło, jak to w milionowym mieście, przestępczości. Wbrew pozorom zupełnie nieźle radziła sobie nawet warszawska roślinność - choć istotnie nie miała łatwego zadania. Ta książka to opowieść również o niej, podobnie jak o zwierzętach, a nawet o Wiśle. To opowieść o Życiu w sytuacji ekstremalnej, bo w Powstaniu Warszawskim nie tylko walczono i umierano, ale przede wszystkim starano się właśnie żyć. Nie wszędzie się dało, a tam gdzie jednak się dało, to zazwyczaj jednak tylko przez jakiś czas. A jednak próbowano. Gdzie tylko pojawił się najmniejszy wentyl wolności, odradzało się normalne życie. "W sierpniu, w naszej szczęśliwej dzielnicy było wszystko: biało-czerwone flagi, gazeta >Barykady Powiśla<, odezwy porozklejane na murach, komitet samoobrony (). Łapaliśmy audycje powstańczego radia. Zachłystywaliśmy się wolnością. Było, powtarzam, wszystko. A skoro tak, to musiał być i teatr" - wspominała Krystyna Berwińska, która właśnie na Powiślu współtworzyła w tych dniach teatrzyk "Kukiełki pod Barykadą". Powstanie nie było martyrologicznym capstrzykiem, staniem na baczność i recytowaniem "Roty" - choć bardzo się o to starano. Było przede wszystkim wielką eksplozją witalnej siły ówczesnych dwudziestolatków. A tego na szczęście nigdy, nigdzie i nikomu nie udało się do końca kontrolować.

Wszyscy przez to przechodzimy – zapętleni w ciągłych wątpliwościach „co, jeśli?”. Niezdolni do podjęcia decyzji, sparaliżowani przez strach, że dokonamy złego wyboru. Nikt nie chce żyć, bez przerwy się zamartwiając i nie mogąc zdecydować na konkretne działanie w obawie przed konsekwencjami. Jednak wydaje się, że trudno tego uniknąć, że taka jest nasza natura i nie można tego zmienić. Ale czy na pewno? Anne Bogel

"One For My Enemy" to nowa powieść Olivie Blake, autorki wyróżnionej przez "New York Times". Historia przenosi nas do złożonego świata magii, miłości, intrygi i rywalizacji wśród zamieszkujących Nowy Jork rodów czarownic. To mroczna opowieść o miłości z nowojorskim sznytem. Wśród zwaśnionych rodów nowojorskich wiedźm zapanowało dwanaście lat pokoju. Należące do jednego z nich siostry Masza i Sasza wikłają się jednak w walkę przestępczych imperiów. Starsza z sióstr, Masza Antonowa, nie może nie ukarać złodzieja, którym może być jej ukochany - Dimitrij. Oznaczałoby to zawód dla jej matki oraz poważne problemy dla młodszej siostry Saszy. Przeszłość matki kładzie się przy tym cieniem na całym życiu sióstr. Sasza wdaje się w niebezpieczny romans, a dalszy rozwój intrygi prowadzi do nieuchronnego rozlewu krwi. "One For My Enemy" to wciągający, wielowątkowy tytuł, łączący w sobie elementy romansu, kryminału i powieści grozy. Mimo mrocznej atmosfery historię wyróżniają dowcipne, żywe dialogi. Książka przynosi czytelnikom intrygę, romantyczny suspens i związany ze światem wiedźm nastrój niesamowitości. Jednocześnie jest to rodzaj współczesnej wersji "Romea i Julii".

"Guardian Angel" Joanny Chwistek to przełamująca tematy tabu historia uczucia, które w teorii nigdy nie powinno mieć miejsca. Rzeczywistość jest jednak zupełnie inna, o czym przekonuje się Arianna. Świat Arianny zawala się w momencie, kiedy w wypadku samochodowym ginie jej ojciec. Istotne zmiany w życiu dziewczyny wynikają jednak nie tylko z konieczności poradzenia sobie ze śmiercią rodzica. Okazuje się, że w testamencie ojca znalazł się zapis, zgodnie z którym w przypadku jego przedwczesnego odejścia opiekę nad Arianną ma objąć przyjaciel rodziny - Piers McKinley. Dopiero za trzy lata, po ukończeniu 21 roku życia, dziewczyna będzie mogła w pełni dysponować majątkiem, jaki pozostawił jej ojciec. Piers decyduje się jednak przekazać opiekę nad Arianną Lionelowi, swojemu synowi. Pomiędzy trzydziestoletnim mężczyzną a dojrzewającą dziewczyną tworzy się relacja, która znacząco odbiega od standardów niezobowiązującego wsparcia. Ari jest wyjątkowo dojrzała jak na swój wiek, a wzajemnego przyciągania się do siebie nie da się po prostu zignorować…

Studia - czas, który dla wielu ludzi ma być wypełniony imprezami, beztroskim życiem, wspaniałymi wspomnieniami przemieszanymi z nieprzespanymi nocami podczas sesji, kiedy to studenci próbują nauczyć się w jedną noc materiału z całego roku. Taką historię opowiada Penelope Ward w swojej powieści "Tylko rok". Drugi rok studiów nie zaczął się dobrze dla Teagan - w wynajmowanej przez nią stancji ma zamieszkać osoba z zagranicy; do tego nie dostała się na zajęcia, o których od dawna marzyła. Tego samego dnia została bardzo niemile potraktowana przez Caleba, którego w wyniku pewnych wydarzeń spotkała w męskiej toalecie. Niestety, na jej nieszczęście to ON ma być owym mężczyzną z zagranicy, który ma mieszkać z dziewczyną przez rok. Na początku był taki, jak w toalecie - wredny, arogancki, impulsywny i wścibski. Z czasem jednak Teagan zaczyna dostrzegać jego atuty, które wymazują powoli złe pierwsze wrażenie, a bohaterka zaczyna żywić uczucia do nowego współlokatora. Czy ten związek ma rację bytu? Czy po roku, który mija zbyt szybko, para da sobie radę z odległością, która ich dzieli? Czy pokonają tajemnice i przeszłość, które snują się za nimi niczym cień? Czy cała ta sytuacja nie skończy się katastrofą?