Sąd wojenny

Violet Donovan i Ace’a Walkera dzieli niemal wszystko. Ona pochodzi z bogatej rodziny, jest poukładana i wszystko, co robi, musi zostać skrupulatnie zaplanowane. Z kolei w jego codzienności prym wiedzie chaos. Przez wielu ludzi chłopak jest odbierany jako typowy bad boy żyjący z dnia na dzień. Mimo różnic łączą ich bardzo silna przyjaźń i nietypowe poczucie humoru. Zawsze mogą na siebie liczyć. On dba, aby ona zawsze była uśmiechnięta i nigdy nie zabrakło jej ulubionej kawy. Natomiast ona upewnia się, żeby on nie zapomniał, jak dobrym jest człowiekiem. Kiedy Violet zdradza przyjacielowi, że podoba jej się pewien student i nie wie, jak go poderwać, Ace postanawia jej pomóc. Żadne z nich się nie spodziewa, że uczucie, jakim siebie darzą, to nie tylko platoniczna miłość. Nie podejrzewają również, że ich rodziny łączy bolesna przeszłość.

Najnowsza powieść autorstwa Sofi Oksanen to trzymający w napięciu thriller, który odznacza się zgrabnie skonstruowaną fabułą, dzięki której, krok po kroku, odkrywamy poszczególnie fakty powiązane z wydarzeniami mającymi miejsce w powieści. Książka w szybkim czasie zyskała miano bestsellera oraz literackiego thrillera roku. Na kartach książki poznajemy główną bohaterkę Sofi Oksanen, Olenkę, której tajemnicza przeszłość nie daje o sobie zapomnieć. Podczas jednej z wizyt w pobliskim parku kobieta przygląda się pewnej rodzinie beztrosko bawiącej się z psem. Jak się wkrótce okaże niespodziewane spotkanie, które ma miejsce chwilę później, na zawsze zburzy pozorny spokój, który przez lata udało się zbudować Olence. Przysiadająca się do niej kobieta w pierwszej chwili wydaje się jedynie przypadkową nieznajomą, jednak tę twarz bohaterka zapamięta do końca życia. Demony z przeszłości znów dają o sobie znać, a Olenka przypomina sobie czasy, kiedy dla pieniędzy gotowa była zrobić dosłownie wszystko. Układy z mafią, werbowanie młodych kobiet do roli surogatek oraz przekraczanie kolejnych granic doprowadziły kobietę na skraj przepaści, z której trudno się było wydostać. "Psi park" to powieść mistrzowsko splatająca ze sobą poszczególne wątki, poruszająca ważne tematy, które stanowią duży problem także we współczesnej kulturze. Wartka narracja niesie za sobą potężny ładunek emocjonalny, zarysowując obraz wyjątkowo brutalnego i mrocznego świata.

"Tomas Nevinson" Javiera Mariasa to błyskotliwa powieść o tym, że zabijanie wcale nie musi być takie trudne i złe, jeśli się wie, kogo zabić. Punktem wyjścia do powstania tej książki stały się losy dwóch osób, które miały okazję zabić Adolfa Hitlera. Jedna z nich istniała naprawdę, a druga jest postacią fikcyjną. Autor przedstawia czytelnikom dwie osoby, które miały okazję zabić przywódcę Trzeciej Rzeszy, jeszcze zanim ten rozpętał II wojnę światową. Kilka lat później Niemcy zdobyły całą Europę, z wyjątkiem neutralnej Szwajcarii, Szwecji oraz Portugalii i Hiszpanii, które znalazły się w rękach neutralnych faszystów. Wojska niemieckie pokonały każdego wroga, poza Wielką Brytanią, a II wojna światowa doprowadziła do śmierci kilkudziesięciu milionów ludzi na całym świecie. Czy zabicie człowieka, od którego to wszystko się zaczęło, byłoby złym czynem? Tomas Nevinson po długiej przerwie wraca do służb specjalnych, aby zidentyfikować kobietę, która lata wcześniej brała udział w zamachach terrorystycznych. Zlecenie zostało wydane przez jego byłego szefa, który już raz podstępem zmienił życie Nevinsona.

Elliðaey – piękna, surowa i niedostępna wyspa u poszarpanych fiordami najbardziej odległych i odludnych wybrzeży Islandii. Czworo przyjaciół przybywa tu, by uczcić pamięć dziewczyny, która dziesięć lat temu przyjechała tu na romantyczne wakacje i nie wróciła. Teraz jedno z nich też nie wróci... Śledztwo prowadzi komisarz Hulda Hermannsdótti r. Czuje, że coś łączy obie zbrodnie. Szukając prawdy,

“Agonia. Lekarze i pacjenci w stanie krytycznym” to reportaż o absurdach toczących polską służbę zdrowia. Lekarze, ratownicy i personel medyczny opowiadają o tym, jak wygląda codzienna walka o ludzkie życie i jak bardzo system ją utrudnia. System ochrony zdrowia w Polsce kuleje, wiedzą o tym wszyscy. Jednak mało kto zdaje sobie sprawę z tego, jak bardzo. Z jednej strony ograniczone środki, z drugiej zaś ogromne potrzeby. Potrzeba personelu, sprzętu, leków. Ratowanie ludzkiego życia to ogromna odpowiedzialność. To praca pod nieustanną presją. A tymczasem co dostaje za nią ratownik medyczny? 2240,00 zł (dwa tysiące dwieście czterdzieści złotych, zero groszy). Oto wypłata za ponad 80 interwencji w miesiącu, w tym wyjazdy do czterech ciężkich wypadków samochodowych, pięć reanimacji i cztery osoby własnoręcznie skradzione śmierci. Paragon na ludzkie życie opiewa w Polsce na 14 złotych netto za godzinę. Na kartach tej książki ratownicy medyczni, lekarze, lekarze rezydenci, pielęgniarki, transplantolodzy, funkcjonariusze służby więziennej oraz sami pacjenci opowiadają o absurdach służby zdrowia. Mówią o realiach rodem z jakiegoś chorego filmu. Filmu, w którym przyszło im grać drugoplanową rolę. Bo rola pierwszoplanowa przypada tu systemowi. Dlatego bohaterowie “Agonii” oprócz tego, że codziennie ratują ludzkie życie, nieustannie starają się łatać systemowe luki. Robią to niekiedy naginając lub wręcz łamiąc obowiązujące zasady, ale prawda jest taka, że w tej walce priorytetem jest ludzkie życie.

W trakcie dwóch miesięcy 1944 roku zawarto kilkaset małżeństw, a mniej formalne związki we wszelkich możliwych konfiguracjach tworzyły się rozpadały każdego dnia. Praktycznie codziennie odbywały się koncerty, często w działających kawiarniach, a informowały o nich zgrabnie wykonane plakaty. W kinie pokazywano premierowe filmy, w radiu nadawano gorące newsy i przedwojenne szlagiery, a jeśli chodzi o prasę - konkurowało ze sobą kilkadziesiąt tytułów. Nie zapomniano nawet o pisemkach dla dzieci, podobnie zresztą jak o teatrach lalkowych. Bardzo sprawnie działała poczta, a komunikację zapewniły kilometry nowych ulic z odpowiednią sygnalizacją. Była też policja i sądy, ponieważ nie zabrakło, jak to w milionowym mieście, przestępczości. Wbrew pozorom zupełnie nieźle radziła sobie nawet warszawska roślinność - choć istotnie nie miała łatwego zadania. Ta książka to opowieść również o niej, podobnie jak o zwierzętach, a nawet o Wiśle. To opowieść o Życiu w sytuacji ekstremalnej, bo w Powstaniu Warszawskim nie tylko walczono i umierano, ale przede wszystkim starano się właśnie żyć. Nie wszędzie się dało, a tam gdzie jednak się dało, to zazwyczaj jednak tylko przez jakiś czas. A jednak próbowano. Gdzie tylko pojawił się najmniejszy wentyl wolności, odradzało się normalne życie. "W sierpniu, w naszej szczęśliwej dzielnicy było wszystko: biało-czerwone flagi, gazeta >Barykady Powiśla<, odezwy porozklejane na murach, komitet samoobrony (). Łapaliśmy audycje powstańczego radia. Zachłystywaliśmy się wolnością. Było, powtarzam, wszystko. A skoro tak, to musiał być i teatr" - wspominała Krystyna Berwińska, która właśnie na Powiślu współtworzyła w tych dniach teatrzyk "Kukiełki pod Barykadą". Powstanie nie było martyrologicznym capstrzykiem, staniem na baczność i recytowaniem "Roty" - choć bardzo się o to starano. Było przede wszystkim wielką eksplozją witalnej siły ówczesnych dwudziestolatków. A tego na szczęście nigdy, nigdzie i nikomu nie udało się do końca kontrolować.