Kraina za mostem

seria: Centrum Edukacji Dziecięcej "Hobby to nazwa ulubionego zajęcia, pasji, której człowiek poświęca swój wolny czas i pieniądze. Może być nim kolekcjonerstwo, hodowla roślin, podróżowanie, rysowanie, gra na wybranym instrumencie muzycznym, uprawianie sportu, jednym słowem – wszystko, cokolwiek sprawia ci przyjemność i całkowicie cię pochłania. Pasjonatów często nazywa się zapaleńcami. Dlaczego? Bo

Seria „Czytam z rodzicami” to pogodne i zabawne adaptacje najbardziej lubianych baśni. Dzięki wplecionym w tekst obrazkom mały czytelnik może brać aktywny udział w lekturze, dopowiadając brakujące słowa. Twórcze zadania odnoszące się do przeczytanej opowieści dadzą dużo zabawy i pozwolą doskonalić umiejętności takie jak słuchanie ze zrozumieniem, śledzenie fabuły, a także zdolności manualne. W serii „Czytam z rodzicami” ukazały się takie baśnie jak : • Królewna Śnieżka w jednym tomie z Calineczką • Złotowłosa i trzy misie oraz Wilk i siedem koźlątek • Jaś i Małgosia do spółki z Trzema świnkami • Brzydkie kaczątko razem z Piękną i bestią

Każda książka ma innych, dziwnych bohaterów, zabawną opowieść i różnorodne polecenia, które są integralną częścią ilustracji. Dziecko jest współautorem książki – ma za zadanie dokończyć ilustracje, dorysować brakujące fragmenty, uzupełnić rysunki, a także wymyśli wypowiedzi bohaterów. Tekst i ilustracje wskazują kierunek działania i rozwijają wyobraźnię dziecka, które może dobrze się bawić, jednocześnie czytając, wymyślając i rysując.

Nowy bestseller pomagający w siebie uwierzyć autorki wzruszającej książki Wróć, mój Wilku, wróć! Mały Miś ma wielki sekret: boi się, że nie umie robie robić tego, co duże niedźwiedzie. Pewnej nocy pojawia mu się ognisty ptak i delikatnie wkłada mu w łapkę iskrzące się kolorami pióro. Czy to czarodziejskie pióro pomoże misiowi znaleźć w sobie radość życia? I pokonać lęk przed nieznanym? A może nawet odkryć w sobie wielką odwagę? Pełna ciepła, czułości i baśniowych przepięknych ilustracji książka zachęca do wiary w siebie i daje prawdziwą siłę.

Wydarzenia opisane w tej książce do zwyczajnych na pewno nie należą! Kiedy Otis obudził się po imprezie urodzinowej z nocowaniem u kolegi Rocco Rococo, nie mógł uwierzyć własnym oczom. Po ogrodzie przechadzał się osioł, w górze unosiła się gigantyczna dmuchana kiełbaska, wszędzie tłoczyły się gołębie, Rocco miał na czole tatuaż, którego niejeden by się powstydził, a sam Otis był ubrany w suknię ślubną. Najdziwniejsze było jednak to, że nikt nie pamiętał, co się stało. Mimo to Otis doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że to on był pierwszym podejrzanym całego zajścia, bo wcale nie przyjaźnił się z solenizantem Rocco - popularnym dzieciakiem, a na jego imprezę poszedł tylko dlatego, że mama wyprosiła dla niego zaproszenie. Tymczasem Rocco też był w poważnych tarapatach, bo przecież nie mógł dopuścić do tego, by jego rodzice o czymkolwiek się dowiedzieli. Chłopcy więc, choć niechętnie, postanowili wspólnie rozwiązać zagadkę tajemniczych wydarzeń… „(Nie)zapomniana impreza” to historia pełna przezabawnych, absurdalnych przygód autorstwa wielokrotnie nagradzanego Simona Jamesa Greena, który ma na swoim koncie pozycje tj. „Noah po prostu jest” i „Noah jest bardziej”. Komediowego akcentu dodają jej także ilustracje Aleksei’a Bitskoffa.

Fascynuje Cię połączenie wątków historycznych i fabularnych? “Czas ognistych kwiatów” to książka dla Ciebie! To historia przemiany pięciu kobiet, żyjących w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Czy konserwatyści z Meklemburgii odnajdą wymarzony dom w Nowej Zelandii? Sarah Lark barwnie opisuje potyczki imigrantów. Czytelnik poznaje zarówno szczegóły z życia w ojczyźnie głównych bohaterów, jak też w docelowej Nowej Zelandii. Jest 1842 rok. Życie w Meklemburgii jest pełne trudów i wyrzeczeń, panuje bieda i głód. Wszyscy chłopi zależni są od księstwa, a życie toczy się według schematu. Wykształcona młodzież należy do rzadkości, ponieważ dzieci szybko rozpoczynają pracę. Córki luterańskich ojców mają przede wszystkim przygotować się do roli żony. Taka jest również wola ojca głównej bohaterki, Idy. O dziewczynę zabiegał Carl, chłopak inteligentny, ale należący do niższych sfer społecznych. Mieszkańcy gminy postanowili wyruszyć w drogę ku lepszemu życiu, do Nowej Zelandii. Czy było warto? Warunki na statku są zatrważające. Na miejscu okazuje się, że obiecany raj nie istnieje. Zamiast tego rozpoczyna się walka o przeżycie w dziczy. Oprócz perypetii Idy i Carla, czytelnik obserwuje również życie pozostałych czterech kobiet. Ta piątka musi trzymać się razem, aby przetrwać. Jak kobiety poradzą sobie w tych nowych warunkach? W każdej z nich zachodzi przemiana. Jak zmieni się Ida? Czy luterańskie zasady wpojone przez ojca nadal będą obowiązywać w jej życiu? Warto wspomnieć o historycznym kontekście podróży chłopów do Nowej Zelandii. Zastane warunki również są faktem. Czy kolejne zdarzenia także odzwierciedlają realną przeszłość? Można tylko przypuszczać, jak wyglądało życie prywatne imigrantów w Nowej Zelandii. “Czas ognistych kwiatów” to pierwszy tom serii “Saga ognistych kwiatów”. Kolejny tom nosi nazwę “Dźwięk rogu w kształcie muszli”. Jakie jeszcze historie opowie nam Sarah Lark? Warto się przekonać!

Idealne uzupełnienie, a niejako kontynuacja książki „Ciągle po kole”. Zbiór ponad 300 biogramów – epitafiów żołnierzy Żydowskiej Organizacji Bojowej, oparty na Liście wysłanej w 1943 roku do Londynu przez przywódców tej organizacji, jako ślad pamięci po tych, którzy walczyli w powstaniu w getcie warszawskim. Marek Edelman w krótkim i przejmującym wstępie pisze: „Getto warszawskie nie ma cmentarza. Kości żołnierzy żydowskich są zmieszane z cegłami zburzonego miasta. Proch spalonych ciał zmieszany z ziemią. Nie ma grobów, nie ma kamiennych tablic. I nie ma człowieka z jego imieniem i nazwiskiem, z opowieścią najkrótszą, kim był i jak żył”. Hanka Grupińska tworzy taki cmentarz, miejsce pamięci ze słów. Zbiera historie, czy raczej ich okruchy, z których rekonstruuje fragmenty życia. Skrupulatność w zbieraniu faktów, uważność na każdy drobiazg, który odkrywa znacznie więcej – to wszystko sprawia, że czujemy oddech wielkiej literatury. Autorka zostawia bohaterom ich język, nie poprawia, nie tłumaczy, bo „język czasem, jak obraz, może pokazać, a nie wytłumaczyć czy objaśnić”.