Alanna. Pod opieką bogini. Tom 2. Pieśń lwicy

„…Wprzód egzystencja sztuki, artysty, związana była zawsze z jakimś mniejszym lub większym dworem, z osobą króla czy wielkiego pana; dopiero w nowoczesnym ustroju społecznym dwór mecenasa rozpylił się w szary tłum bezimiennej publiczności, która rozstrzyga o sławie i dochodach artysty. Osobliwe warunki życia wytworzyły typ cygana, tego króla bez ziemi, owijającego się dumnie dziurawą peleryną niby płaszczem monarszym. Świadomość, że o wartości jego decyduje talent, i tylko talent, stwarza w artyście lekceważenie kodeksu etyki społecznej w stosunku do mieszczucha, filistra (mydlarza, jak niedawno u nas się mówiło), którego uważa jakby za reprezentanta wrogiego plemienia; niestałość dochodów, niestosunek pomiędzy stanem materialnym a wysokim napięciem duchowym, częste wreszcie ocieranie się o świat zbytku — wytwarzają ową specyficzną gospodarkę, w której owoc kilkumiesięcznej pracy spożywa się w kilka godzin, aby nazajutrz rozpocząć życie czarnej nędzy, bardziej w tych kontrastach odpowiadające wyobraźni artysty niż ciągła uregulowana mierność. A wreszcie, te okresy wytężonej pracy, łamania się z samym sobą, to rozbujanie nerwów między upojeniem twórczym a zwątpieniem niemocy lub zawodu pociąga za sobą nieodzowną potrzebę równie silnych odczynów odurzenia i szalonych wybryków. Ta dekoracyjna strona życia cyganerii, te hulanki i ekscentryczności najbardziej podpadają oczom publiczności, jako iż tamte dnie i noce mozolnej, wytrwałej pracy pozostają w cieniu: stąd tyle ciem, wabionych owym łatwym na pozór, barwnym i niefrasobliwym życiem, leci ku temu światu — ażeby w nim spłonąć. Tę też cyganerię, bawiącą się, biesiadującą, całującą ładne buziaki, płatającą tysiączne psoty, wziął Murger za przedmiot swoich Scen. …Cyganeria! to pojęcie skrystalizowało się pod piórem Murgera po raz pierwszy i definitywny zarazem…" Tadeusz Boy Żeleński

Jeżeli ciekawi Cię historia, a w szczególności ta dotycząca życia polskiej arystokracji na przełomie XVIII i XIX wieku, "Wspomnienia naocznego świadka" muszą znaleźć się na Twojej półce! Subiektywna kronika historycznych wydarzeń i postaci spisana przez jedną z członkiń ówczesnej arystokracji, Annę z Tyszkiewiczów Potocką-Wąsowiczową. "Wspomnienia naocznego świadka" to pamiętnikarski zapis wydarzeń z przełomu XVIII i XIX wieku, niepozbawiony inteligentnego, ironicznego komentarza autorki. Wspomnienia arystokratki obejmują wydarzenia od roku 1794 do początków istnienia Królestwa Kongresowego. Potocka-Wąsowiczowa dzięki swojemu pochodzeniu i rodzinnym koneksjom może z bliska przyglądać się wydarzeniom na arenie politycznej i poddawać je własnej ocenie. Poprzez pamiętnik autorki możemy poznać opisy miejsc i rezydencji, w których przebywała, charakterystykę dworu królewskiego, obowiązujące na nim obyczaje, maniery czy relacje. Pamiętnikarka w sposób barwny i obrazowy przedstawia czytelnikowi realia panujące w tamtym okresie historycznym.

Stara miłość nie rdzewieje. Ta sentencja od lat powtarzana jest przez wielu ludzi. Czy jest w niej ziarnko prawdy? Becky Albertalli i Adam Silvera w książce "To właśnie my" skonfrontują ją z rzeczywistością, doprowadzając do spotkania Bena i Arthura, chłopaków, których kiedyś połączyła niespodziewana i burzliwa miłość. Ben skończył pierwszy rok studiów i czuje, jakby stanął w miejscu. Zajęcia na uczelni go męczą, praca z ojcem jeszcze bardziej. Na domiar złego jego najlepszy przyjaciel podejrzanie się zachowuje. Jedyną radość chłopak czerpie ze spotkań z nauczycielem hiszpańskiego. Mario bardzo często obdarza go całusami i opowieściami o swoich hollywoodzkich marzeniach. Historie te powodują, że Ben postanawia podjąć decyzje, które zmienią jego przyszłość. Poza planami i marzeniami jego głowę zaprząta jeszcze pewien chłopak z przeszłości. Dlaczego nie może o nim zapomnieć? Po dwóch latach do Nowego Jorku powraca Arthur. Jego plan to podbój świata teatru, a rola stażysty asystenta reżysera off-broadwayowskiego na pewno mu to ułatwi. Pogoń za sukcesem ma jednak swoje minusy. Arthur musi spędzić całe lato z dala od Mikeya, swojego słodkiego chłopaka. Ich związek zdaje się na tyle silny, że bez problemu przetrwa taką rozłąkę. Tylko czy na pewno? Spotkanie Bena początkowo nie wpływa na jego myślenie, jednak z czasem pierwsza, wyjątkowa miłość daje o sobie znać. Czy uczucie Arthura i Bena to tylko wspomnienie? A może ich czas dopiero nadszedł? "To właśnie my" to kontynuacja bestsellerowej komedii romantycznej "A jeśli to my". Trudna i burzliwa miłość i dalsze perypetie pary zostały przedstawione przez autorów w sposób lekki i sprawiający, że książka wciąga od pierwszej strony.

Szukasz wciągającej młodzieżówki z gatunku przygoda i fantastyka? Przeczytaj powieść "Pierwsza iskra", czyli pierwszy tom serii fantasy dla starszych nastolatków i młodych dorosłych pt. "Szept ognia i popiołu". Nie kojarzysz nazwiska autorki - Justeene Ruston? Nic dziwnego, ponieważ to jej pierwsze dzieło. Możesz mieć jednak pewność, że debiut literacki tej polskiej pisarki, absolwentki filologii angielskiej, pochłonie Cię bez reszty. Główną bohaterką książki "Pierwsza iskra. Szept ognia i popiołu. Tom 1" jest Arcia, która mieszka w Lavenum - kraju, której władczynią jest jej matka, Adelphe. Dziewczyna żyje w przeświadczeniu, że w przyszłości, gdy nadejdzie właściwa chwila, będzie mogła wziąć ślub z osobą, którą pokocha. Niezależnie od tego, czy to będzie kobieta, czy mężczyzna. Tak, obywatele Lavenum bez problemu mogą zawierać związki małżeńskie z tym, z kim chcą, niezależnie od płci. Ta nie ma bowiem żadnego znaczenia. Czy w przypadku Arcii może być inaczej? Adelphe starannie już jednak zaplanowała przyszłość swojej córki. Ma zamiar oddać jej rękę młodemu królowi obcego państwa. Kobieta zupełnie nie bierze pod uwagę pragnień swego dziecka. Miłość? Uczucia nie mają znaczenia, gdy w grę wchodzą interesy. Jest zatem skłonna przehandlować Arcię. Pieniądze w zamian za armię. Dziewczyna jest świadoma zobowiązań, które ma nie tylko wobec matki, ale również wobec mieszkańców Lavenum. Zatem poddaje się woli Adelphe i przeprowadza się do kraju, w którym rządzi jej narzeczony. Nowa rzeczywistość jest jednak trudniejsza niż się nie spodziewała. Problemy pojawiają się nie tylko w relacji z przyszłym małżonkiem, z którym kompletnie nie jest w stanie zbudować więzi. Ma również duże kłopoty z zaadaptowaniem się w nowym miejscu. Nie potrafi przystosować się do nowych, niezrozumiałych zwyczajów i absolutnie nie zamierza zmieniać religii... To zachowanie nie wpływa pozytywnie na jej opinię. Nowi poddani zaczynają nazywać Aricię niewierną poganką, heteryczką i małą wiedźmą. Jednak dziewczyna nie zostanie całkiem sama w trudnym położeniu. Niedługo pojawi się ktoś, kto jej pomoże. Nadejdzie ze strony, z której nigdy by się nie spodziewała. Czytaj młodzieżową książkę fantasy pt. "Pierwsza iskra. Szept ognia i popiołu. Tom 1". Po lekturze na pewno będziesz niecierpliwie czekać na kolejną część cyklu!

Esme Brentmor, córka Albanki i wydziedziczonego przez rodzinę angielskiego arystokraty, chcąc przedostać się do Anglii, podróżuje przez Albanię połowy XIX w. w towarzystwie osławionego uwodziciela lorda Variana Edenmonta. By uniknąć niepożądanych zalotów Esme przebiera się za chłopca, co jednak szybko wychodzi na jaw. Drobna, odważna i nieokiełznana, zdaje się też o wiele młodsza, niż wskazuje na to jej wygląd. Nic zatem dziwnego, że budzące się pożądanie wywołuje u lorda niesmak i przerażenie. Podróż obfituje zarówno w niebezpieczne przygody, jak i emocjonalne pułapki, z których bohaterowie rozpaczliwie próbują się wydostać.

Seryjna morderczyni. Sadystka. Szalona kobieta. Wampirzyca. Wilkołak. Wszystkie te epitety i określenia przypisywane są Elżbiecie Batory. Słynęła nie tylko z wyrafinowanego okrucieństwa, lecz także z nieprzeciętnej inteligencji i urody. Zwana „Panią na Czachticach” lub „Wampirzycą z Transylwanii”, przeszła do historii jako jedna z najokrutniejszych kobiet Europy. Do dzisiaj krążą opowieści o księżnej owładniętej obsesją wiecznej młodości, dla osiągnięcia której kąpała się we krwi młodych dziewic. Czy rzeczywiście jest odpowiedzialna za ponad sześćset zabójstw, które się jej przypisuje? A może krewna króla Polski Stefana Batorego była ofiarą intrygi uknutej przez jej krewnych do spółki z żądnymi władzy Habsburgami? Prawda wydaje się równie intrygująca jak legenda, która ciągnie się za „Krwawą Hrabiną”.

Winston Graham, kawaler Orderu Imperium Brytyjskiego, jest najbardziej znany jako autor bestsellerowego cyklu powieści historycznych o rodzinie Poldarków. Cordelia to powieść, w której po raz kolejny ujawnia on talent do snucia intrygujących, oddających ducha epoki fabuł. Manchester, 1867 rok. Brook Ferguson, owdowiały w tajemniczych okolicznościach i zmuszony do ponownego małżeństwa przez apodyktycznego ojca Fredericka, żeni się z piękną Cordelią, dziewczyną o silnym charakterze. Kiedy Cordelia wprowadza się do domu Fergusonów, rozpoczyna się cicha wojna o dominację między nią a teściem. W dusznej atmosferze okazałej wiktoriańskiej rezydencji, w której mieszka również dwoje ekscentrycznych członków rodziny Fergusonów, dochodzi do coraz częstszych konfliktów o błahostki, a każda drobna oznaka buntu jest traktowana jak wielka zdrada. W końcu napięcie sprawia, że Cordelia zaczyna czuć potrzebę czegoś nowego. W tym momencie w jej życiu pojawia się Stephen Crossley, dowcipny, sympatycznie uśmiechnięty właściciel teatru. Kordelia musi podjąć najtrudniejszą decyzję – lojalność czy miłość? Cordelia to romans gotycki, kipiący od namiętności, pełen mrocznego humoru i melancholii – współczesna klasyka tego gatunku.

Życie potrafi zaskakiwać. Przekonuje się o tym Halina, bo choć szczęście o imieniu Ewunia jest słodkie, to rola matki ją przeraża, zaś nietypowe zachowanie partnera odbiera resztki nadziei… Ale od czego są przyjaciele?! Basia i ciotka Bogusława, którą dopadła miłość, postanawiają wspólnie zaopiekować się Haliną. Nadzieja, zdrada i tajemnice przeplatają się ze sobą, a kłamstwo jest jak bumerang, wystarczy rzucić i wróci. I chociaż czasami wydaje się, że trawa u sąsiada jest bardziej zielona, to może być podlana łzami, bo każdy skrywa sekrety. Nawet Rzepkowa. Nowe perypetie bohaterów znanych już z powieści Na koniec świata zostały okraszone jodłowaniem, wiarą i receptą, że wszystko ma swoją porę, a potknięcia i porażki to nie koniec świata.