Samobójcy. Listy z nazistowskich Niemiec

Historia o poszukiwaniu siebie, poznawaniu świata i podejmowania masy trudnych decyzji. Jak wiele w życiu dwójki młodych ludzi może zmienić jedno spotkanie? "I Was Born for This" to kolejna poruszająca powieść autorstwa Alice Oseman. Choć nie zabraknie zabawnych momentów, znajdzie się też sporo wzruszeń i szczerych uczuć, płynących prosto z serca. Angel Rahimi całe swoje życie podporządkowuje pop-rockowemu zespołowi o nazwie The Ark. Nic dziwnego: w końcu trio tych przebojowych chłopaków podbija cały świat. Szkoda jednak, że rodzina dziewczyny, wierna muzułmańskim tradycjom, zupełnie nie pojmuje jej fascynacji. Właściwie to nawet nie stara się pojąć, uważając, że ta dokonuje bardzo złych wyborów. Tymczasem Angel, należąca do fandomu The Ark, dzięki swojej miłości do zespołu odnalazła pokrewną duszę, Juliet, a także z lekkością może realizować swoje marzenia. Jimmy Kaga-Ricci to frontman zespołu The Ark. Grając u boku dwóch przyjaciół, czuje, że się realizuje i podąża za tym, czego naprawdę pragnie. Mimo to, cały czas pozostaje w nim niepokój, w związku z tym, co dzieje się w jego życiu prywatnym. I choć zarówno fani, jak i przyjaciele zaakceptowali to, że jest osobą transseksualną, nie wszystko jest tak oczywiste, jak by chciał.

Kilka dni temu – długa rozmowa z Januszem Majewskim. Opowiedziałem mu, że Różewicz mnie namawiał, żebym napisał jakąś pogodną, może plotkarską powieść, wykorzystał w niej poczucie humoru, trzeba dać czytelnikom trochę przyjemności. Janusz się zgodził ze mną, że mój wspaniały przyjaciel trochę upraszczał. Czytelnik jest wdzięczny autorowi nie tylko, kiedy się roześmieje. Także kiedy się wzruszy. Kiedy zaleje się łzami. Król Stanisław August, w depresji (do której nieraz miał powody), z ostrym bólem głowy, poprosił o łagodną muzykę. Trio grało przez godzinę, a król cały czas płakał (wiemy o tym z jego pamiętników). Po godzinie żadnych bólów już nie odczuwał, nastrój się zmienił. „Muzyka mu pomogła” – twierdził Stanisław Mackiewicz. Nie, nie muzyka. Płacz! Ulgę przyniosły łzy. Popłaczmy sobie, czytelniku (i czytelniczko). Nie wstydźmy się. Zasłużyliśmy na słodycz łez. Warszawa 2018 Niezmiennie aktualne zapiski Józefa Hena cieszą się niesłabnącym od kilku dekad uznaniem czytelników. Ja, deprawator to kolejny diariusz autora. Publikacja zawiera spostrzeżenia i refleksje z bieżących wydarzeń lat 2016–2018.

Czy śniadanie rzeczywiście jest najważniejszym posiłkiem dnia? Czy liczenie kalorii ma sens? Czy istnieją dowody na to, że kawa jest dla nas szkodliwa? Dzięki swoim pionierskim badaniom profesor Tim Spector obala te i wiele innych mitów na temat jedzenia. W książce Podano do stołu analizuje skandaliczny brak wiarygodnych badań stojących za wieloma planami dietetycznymi, oficjalnymi zaleceniami i cudownymi kuracjami, i zachęca nas do ponownego przemyślenia naszej relacji z jedzeniem - nie tylko dla naszego zdrowia jako jednostek, ale dla przyszłości planety. Nr 1 na liście bestsellerów "Sunday Timesa" bestseller Amazona.

"Król Łotrów" to pełna emocji, namiętności i zagrożeń opowieść o zakazanej miłości, która nigdy nie powinna była ujrzeć światła dziennego. Czy tak skrajne i różne od siebie osoby są w stanie się pokochać? A może tak naprawdę to nie miłość, a jedynie silna namiętność? "Król Łotrów" to znakomicie napisany romans historyczny, który zapiera dech w piersi i nie pozwala oderwać się od lektury nawet na sekundę. Czwarty markiz Dain nie może pochwalić się łatwym dzieciństwem, w związku z tym wyrósł na kogoś, kogo zdecydowanie lepiej - i bezpieczniej - unikać. Niestety, jego hobby to sprowadzanie innych na złą stronę. Tak też dzieje się w przypadku brata panny Jessiki Trent. Kobieta nie ma zamiaru pozwolić na taki rozwój sytuacji i chce uratować członka swojej rodziny. Nienawidzi osób pokroju Daina! On natomiast nie znosi panienek z dobrego domu. I chociaż wszystko wskazuje na to, że ta dwójka nie powinna darzyć się jakąkolwiek sympatią, los zdecydował inaczej. Jakaś dziwna, nietypowa siła pcha ich ku sobie i stwarza między bohaterami wielką namiętność. Czy powstanie z niej jakiś związek? Loretta Chase jest bestsellerową autorką, laureatką nagrody Rita. Tworzy przede wszystkim romanse historyczne, które pokochały czytelniczki - a także czytelnicy - na całym świecie. Popularne tytuły autorki to: "Więźniowie nocy", "Wojowniczka", "Książęta wolą blondynki" lub "Skandal w atłasach".

”Trzynaście opowieści” to zbiór trzynastu opowiadań dotyczących losów podchorążych oraz oficerów w polskiej armii na zachodzie. Wydanie to jest poprzedzone wstępem Józefa Hena. Zbiór opowiadań zatytułowany ”Trzynaście opowieści” jest pełen milczących bohaterów, którzy posiadają liczne rany na ciele i duszy i których dręczy świadomość klęski. Postacie te są uważane za alter ego samego autora. Pruszyński o swoich ”Trzynastu opowieściach” mówił, że wszystkie zawarte w nich wydarzenia są faktami. Oprócz Trębacza z Samarkandy, kiedy to pisarz pierwszy raz dopuścił się kompozycji fikcyjnej. Ironicznym faktem jest to, że czytelnicy byli przekonani właśnie o prawdziwości właśnie tej jednej historii. Opowieść o Trębaczu z Samarkandy do tego stopnia wydawała się realistyczna, że Andres kazał zarządzić śledztwo.

ZAKAZANA KLASYKA LITERATURY POWRACA W NOWYM WYDANIU Stephen Gordon dorasta w arystokratycznym domu, uwielbia jazdę konną po malowniczych wzgórzach Morton, doskonale włada szpadą i marzy, by być jak młody admirał Nelson. Tylko że… jest dziewczynką, która stopniowo odkrywa swoją fascynację kobietami. Choć pozycja i majątek rodziny zapewniają jej wiele przywilejów, w surowym purytańskim społeczeństwie nie ma miejsca dla kogoś takiego jak ona. Gdy Stephen, zauroczona młodą sąsiadką, niemal doprowadza do skandalu, musi opuścić rodzinną posiadłość. Tak rozpoczyna się jej podróż w poszukiwaniu własnej tożsamości, artystycznej wolności, prawdziwego uczucia i miejsca, w którym będzie mogła być w pełni sobą. * Radclyffe Hall stworzyła pierwszą powieść saficką, która wstrząsnęła opinią publiczną i wzbudziła liczne kontrowersje. Po premierze w 1928 roku książka została zakazana w Wielkiej Brytanii za obsceniczność, mimo że nie zawiera ani jednej sceny erotycznej. Źródło samotności zyskało status powieści kultowej, a po latach powraca w doskonałym przekładzie Agaty Ostrowskiej. Nowe wydanie zostało uzupełnione o przedmowę Renaty Lis, która spojrzała na tę literacką perłę z nowej perspektywy. Przełomowa, poruszająca i wciąż aktualna. „Wreszcie! Kultowa lesbijska powieść Radclyffe Hall została ponownie przetłumaczona i wydana w Polsce. Bierzcie się do lektury – oto klasyka gatunku! To opowieść ukazująca pożądanie, miłość i codzienność – bliskie nam tematy niezależnie od tożsamości, z jaką się identyfikujemy. Dzięki wnikliwemu tłumaczeniu Agaty Ostrowskiej dostajemy po prostu świetną literaturę, która daje nam to, co najważniejsze: ciekawą historię i trzymający w napięciu obraz relacji międzyludzkich” – Sylwia Chutnik „Jedna z dłużniczek Hall, Audre Lorde, była jej wdzięczna za dar widoczności, który dostały od niej lesbijki. «Widoczność, która czyni nas najbardziej bezbronnymi, jest również źródłem naszej największej siły» – pisała autorka Dzienników raka. To, co dała nam Hall w Źródle samotności, to znacznie więcej niż widoczność. To odwaga żądania całego życia”. Renata Lis, fragment przedmowy „Powieść Radclyffe Hall jest może pierwszą powieścią notorycznie i wyzywająco lesbijską. Nie znaczy to, żeby była pornograficzna. (…) Ta powieść, skonfiskowana w Anglii jako „niemoralna” w potocznym pojęciu tego wyrazu, jest propagandą świętości uczucia i wszystkich wzniosłych odruchów, jakie wydobywa z ludzkiego serca.”. Irena Krzywicka, fragment wstępu do pierwszego polskiego wydania Źródła samotności „Mam nadzieję, że dzięki mojemu tłumaczeniu ta kultowa powieść znajdzie nowe grono odbiorczyń. Miłej lektury!” Agata Ostrowska, fragment noty od tłumaczki

Cofnijmy się w wiek XVI - do Francji pod rządami Walezjuszów, gdzie na placu de la Greve ciężko pracuje kat i lecą głowy nieposłusznych poddanych. Zabici w noc Świętego Bartłomieja hugenoci zalegają paryskie ulice. Katolicy świętują. Protestanci zamierają w strachu. Ale Walezjusze nie mają synów, najbliższy pretendent do tronu to szwagier - tylko że to hugenot i Bourbon... W takich czasach rodzi się w dalekiej , nieco sennej i prowincjonalnej Gujennie Michał de Montaigne, który stanie się najwybitniejszym umysłem epoki. W wieży perigordzkiego zamku wbrew ówczesnym opowie się za człowiekiem, za jego prawem do szczęścia, a stanie naprzeciw zabobonom, ksenofobii, rasizmowi, podda krytyce religijny fanatyzm wojen religijnych i opowie, jak kształcić dzieci... A historię jego opisze nam Józef Hen - w wysublimowanej i poruszającej biografii, pełnej zachwycających myśli i zdań tego renesansowego racjonalisty...

Prawdziwa historia wnuczki jednego z największych zbrodniarzy hitlerowskich. To jedno zdarzenie zachwiało całym jej życiem: Jennifer Teege, mając 38 lat, dowiedziała się, kim jest naprawdę. Przez przypadek znalazła w bibliotece książkę o swojej matce i dziadku Amonie Göcie. Miliony ludzi znają historię Götha. W „Liście Schindlera” Stevena Spielberga jest brutalnym komendantem obozu koncentracyjnego oraz kompanem „od kieliszka” i rywalem wybawcy Żydów Oskara Schindlera. Göth był odpowiedzialny za śmierć tysięcy osób i został powieszony w 1946 roku. Jego życiowa towarzyszka i ukochana babcia Jennifer Teege, Ruth Irene, w 1983 roku popełniła samobójstwo. Jennifer jest córką Niemki i Nigeryjczyka. Wychowywała się w rodzinie zastępczej, studiowała w Izraelu. Po swoim odkryciu musiała stawić czoło historii rodzinnej, od której już nigdy nie zdoła uciec. Jak jeszcze kiedyś ma spojrzeć w oczy swoim żydowskim przyjaciołom? Co powinna powiedzieć własnym dzieciom? Jennifer Teege postanawia zmierzyć się z przeszłością. Spotyka się z matką, której nie widziała od wielu lat, razem z dziennikarką Nikolą Sellmair bada historię swojej rodziny, odwiedza miejsca związane z tą przeszłością: wyjeżdża do Polski i raz jeszcze do Izraela. Krok po kroku, z przerażenia mrocznymi losami rodziny, tworzy historię własnego wyzwolenia. Jennifer Teege (ur. 1970) – jest córką Niemki i Nigeryjczyka. Gdy miała cztery tygodnie, została oddana do domu dziecka, a w wieku siedmiu lat adoptowana. Przez cztery lata mieszkała i studiowała w Izraelu. Od 1999 roku pracuje jako copywriterka w branży reklamowej. Mieszka w Hamburgu. Nikola Sellmair (ur. 1971) – absolwentka szkoły dziennikarskiej DJS (Deutsche Journalistenschule). Studiowała ekonomię, nauki polityczne oraz komunikację społeczną na Uniwersytecie Ludwiga Maximiliana w Monachium. Od roku 2000 redaktorka tygodnika „Stern”. Nagrodzona wieloma wyróżnieniami przyznawanymi dziennikarzom, w tym Polsko-Niemiecką Nagrodą Dziennikarską 2013 za artykuł „Mój dziadek by mnie zastrzelił”.