Tajemnica Białych Płaszczy

Prawdziwa historia dwóch mężczyzn, architekta i seryjnego mordercy, których losy połączyła ze sobą największa wystawa w amerykańskiej historii: Kolumbijska Wystawa Światowa z 1893 roku, zorganizowana w Chicago i nazywana „Białym Miastem”. Daniel Hudson Burnham, wybitny dyrektor robót wystawy i twórca wielu ważnych budynków, takich jak Flatiron Building w

Elżbieta Bawarska jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych kobiet w historii - popularność tej postaci nie zmniejsza się mimo upływu lat. "Cesarzowa. Pierwsze lata Sisi na wiedeńskim dworze" to doskonała propozycja dla osób zainteresowanych życiem cesarzowej, na którą można spojrzeć nie tylko przez pryzmat jej tytułu i posiadanej władzy. W końcu Sisi trafiła na wiedeński dwór jako młoda kobieta, którą nagle wepchnięto w świat pełen ograniczeń. "Cesarzowa. Pierwsze lata Sisi na wiedeńskim dworze" przedstawiają dzieje Elżbiety Bawarskiej z innej perspektywy niż ta, do której przyzwyczaiły nas podręczniki historii. Autorka nie skupia się na cesarzowej jako monarchini. W jej książce młoda dziewczyna przeżywa troski, a narzucone jej standardy wpływają na sposób myślenia i niestety - również życie codzienne. Sisi jest przedstawiona jako osoba prywatna na przestrzeni pierwszych 27 lat jej życia. Arystokratka wkracza w obcy jej świat, któremu nie zawsze jest w stanie sprostać. Z nieco zalęknionej dziewczyny szybko musi stać się pewną siebie kobietą, a także monarchinią ograniczoną sztywnymi zasadami etykiety. "Cesarzowa. Pierwsze lata Sisi na wiedeńskim dworze" autorstwa dr Martiny Winkelhofer to historia Elżbiety Bawarskiej, powstała na bazie historycznych źródeł. Autorka chętnie sięgała po archiwalia, a także materiały pochodzące z prywatnych kolekcji. Dzięki temu była w stanie stworzyć rzetelny wizerunek młodej Elżbiety, jednocześnie zachowując dbałość o żywy język i ciekawe ujęcie tematu.

Zdawać by się mogło, że literatura wojenna zaserwowała już czytelnikom wszystko, co miała do zaoferowania. Otóż nie! Jeśli lubisz książki oparte na faktach, wspomnieniowe, związane z tematyką wojenną i tworzone na podstawie przeżyć osób, które funkcjonowały w tych trudnych realiach, koniecznie sięgnij po publikację "Kot Mali. Wspomnienia dziewczynki, która przetrwała Zagładę". To poruszający obraz wojny widziany oczami dziecka. Akcja książki dzieje się w Tarnogrodzie na Lubelszczyźnie. Mala Kacenberg jest młodą Żydówką, którą wojna brutalnie oderwała od dziecięcych zabaw i gier. Strach i głód stały się natomiast jej codziennością. Mala wraz z rodziną zostaje umieszczona w getcie i codziennie musi zaglądać śmierci w oczy, aby przeżyć. Dziewczynka wymyka się z miejsca kaźni, by zdobywać pożywienie dla siebie i najbliższych, co nieustannie wiąże się z ryzykiem. W tym czasie ginie tragicznie jej brat. Jedynym przyjacielem, który dodaje dziewczynce otuchy, jest bezdomny kot. Zwierzę towarzyszy małej bohaterce w najtragiczniejszych chwilach, stając się kimś na kształt jej osobistego Anioła Stróża. Pamiętnik Mali Kacenberg to poruszająca książka, którą zapamiętasz na długo. Jeśli czytałeś takie pozycje, jak np. "Dziewczynka w czerwonym płaszczyku" Romy Ligockiej czy "Chłopiec w pasiastej piżamie" Johna Boyne'a, historia Mali z pewnością Cię zainteresuje. Wojna relacjonowana przez dziecko to wstrząsający obraz brutalnego końca dzieciństwa, beztroski i poczucia bezpieczeństwa. Wspomnienia Mali stanowią zatem pozycję obowiązkową dla pasjonatów tematu.

Pewnego dnia mężczyźni zmienią się w słowiki. Będziemy jeszcze miały nasz kraj kobiet. Tetka, Kazia i Lubosza. Trzy dziewczynki, które widziały, jak świat urządzony przez mężczyzn obchodzi się z kruchymi, niepokornymi, odmiennymi – i poprzysięgły sobie, że nie będą takie jak ich matki. Gdy dorastają, biorą więc los we własne ręce. Tymi rękami – kapłanki, zielarki i wieszczki – budują nowy kraj w odosobnionej, zielonej dolinie, z dala od wojen i spraw wielkiego świata. Wkrótce okaże się jednak, że aby budować, trzeba czasem coś poświęcić. Że trzeba iść na ustępstwa. Że można stracić coś, czego nigdy nie chciało się tracić. Prawdziwy raj zawsze ma w sobie coś gorzkiego, okupionego wysiłkiem, przemijającego. Oto opowieść, która zapewnia wytchnienie i schronienie, lecz nie udaje, że możliwe jest na dobre odgrodzić się od świata. Daje za to nadzieję, że świat ten można zmieniać, budując w nim wymarzony dom. Wbrew wszystkiemu.

Samaa żyje w świecie, który za kilka stuleci może być naszym światem. To pustynia pozbawiona tlenu, pełna nieznośnego ciepła. Większość zwierząt i roślin wymarła na skutek tajemniczej katastrofy klimatycznej. Ludzkość zmuszona jest funkcjonować w opustoszałej przestrzeni, prowadzić koczowniczy tryb życia, a także żyć w strachu przed głodem i odwodnieniem. W tym wrogim człowiekowi środowisku ocaleni nauczyli się organizować swoją codzienność na nowo. Kobiety zajmują się domem, mężczyźni handlują lub polują… na drzewa. To pozostałość dawnego świata będąca ostatnim cennym dobrem – walutą wymiany żywności i tlenu, które można zdobyć w Mieście. Nikt nie wierzy, że to właśnie drzewa są sednem sprawy i nie powinny być wycinane. Zbyt wiele pokoleń przeminęło, by ktokolwiek o tym wiedział. Samaa nie zna innego świata. Marzy o dołączeniu do łowców, ale w jej społeczeństwie kobiety nie mogą wykonywać wielu czynności. Pomimo to dziewczyna zdobywa się na odwagę i pewnego dnia wyrusza w ślad za łowcami. Okazuje się, że pustynia ma niejedno oblicze, a wszystko, w co do tej pory wierzyła Samaa, jest kłamstwem. Poetycka i futurystyczna powieść autorstwa Marie Pavlenko pokazuje, że niektóre rozwiązania problemu globalnego ocieplenia są na wyciągnięcie ręki. Ale podobnie jak ludzie ze świata Samai, nie bierzemy ich pod uwagę. Marie Pavlenko proponuje nam kontemplacyjną historię, w której krok po kroku, razem z bohaterką, odkrywamy istotę natury – istotę życia.

Marzec 1939 roku. Poznański proboszcz, ksiądz Wojciech Kalinowski, znika w tajemniczych okolicznościach. Aby uniknąć skandalu, zamiast policji śledztwo mają poprowadzić benedyktyni − ojciec Aleksander Herbst, dyskretny i obdarzony umiejętnością rozwiązywania zagadek, oraz ojciec Florian Myszkowski, przekonany, że ważniejsze od odkrycia prawdy jest „dobro Kościoła”.

On obserwuje, czeka i liczy… swoje przerażające trofea. Każdy trzyma zanurzony w formaldehydzie, żeby zapobiec rozkładowi. Każdy oznacza jedną ofiarę. Torturowaną i zabitą, z sercem wydartym z piersi i zastąpionym symbolem jej zdrady. A on co tydzień zasiada i w samotności napawa się widokiem swoich trofeów. Wszyscy byli winni. A teraz kolejni będą musieli zapłacić… Kto lub co łączy ofiary? Charlotte „Charlie”