Czekając na barbarzyńców

Opowiedziana z humorem i czułością (niekiedy szokująca) nowa wersja klasycznego mitu o herkulesie udziela głosu wszystkim tym postaciom, które dotychczas milczały... Jeżeli nie jest to opowieść o herkulesie, to o kim? To powinna być historia herkulesa: jego dwunastu prac, niezliczonych przygód – historia powszechnie uwielbianego bohatera, prawda? No, ale nie jest. To historia wszystkich innych: Alkmeny, matki herkulesa (stale towarzyszą jej zbrodnie). Megary, żony herkulesa (opowie wam o ich małżeństwie). Hylasa, pierwszego przyjaciela herkulesa (byli czymś więcej niż tylko przyjaciółmi). Eurysteusza, nadzorował prace herkulesa (chociaż nigdy się o to nie prosił). Jego przyjaciół i wrogów, jego żon, dzieci, kochanek i kochanków, bogów, rywali i ofiar. Pora usłyszeć ich historie. „Urzekająca nowa wersja mitu” Genevieve Cogman „Błyskotliwa, dowcipna i jedyna w swoim rodzaju” Carly Reagon „Historia Herkulesa, jakiej nigdy nie znaliście” A. J. Elwood „Zachwycająca lektura” Alex Rowson

O Boko Haram wiadomo mniej niż o reżimie Korei Północnej, choć to jedna z najbardziej okrutnych organizacji terrorystycznych na świecie, a na jej czele stoi znany z fanatyzmu Abubakar Shekau. Kierując się prawem szariatu, sekta walczy o utworzenie w Nigerii kalifatu, współpracuje z Al-Kaidą i przysięgła wierność Państwu Islamskiemu. O jej istnieniu Zachód dowiedział się w kwietniu 2014 roku, gdy krzyczący „Allah Akbar" żołnierze Boko Haram porwali z internatu w niewielkim mieście Chibok dwieście siedemdziesiąt sześć dziewcząt. Miliony internautów, aktywiści, politycy, w tym Michelle Obama, zjednoczyli się pod hasłem #BringBackOurGirls. Bauer dotarł do części dziewcząt, którym cudem udało się uciec z niewoli na bagnach Sambisy. Przerażone opowiedziały mu o koszmarze i przemocy pod sztandarem Koranu. Ich relacje dokumentują zbrodnie i dają wgląd w strukturę organizacji, która w ostatnich latach zamordowała więcej ludzi niż Państwo Islamskie.

Czy rozpoznasz zło, jeśli stanie tuż obok ciebie? W pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych w Gdyni dochodzi do zagadkowego zaginięcia rodziny Albrechtów, które przez blisko trzydzieści lat pozostaje nierozwiązaną tajemnicą. Do rozwikłania tej sprawy przystępuje dwójka funkcjonariuszy gdańskiego archiwum X, Edward Sokulski i Daria Tyszka. Niestety w ich śledztwie pojawia się znacznie więcej pytań niż odpowiedzi, a czas zatarł wspomnienia i prawdę, którą od lat ktoś stara się ukryć. Fakty grzęzną w ślepych zaułkach, a wiele obiecujących tropów prowadzi do ściany milczenia. Na domiar złego najbliżsi zaginionych umierają, jakby nad całą rodziną zawisła śmiertelna klątwa. Sokulski wraz z Tyszką przemierzają świat, którego już nie ma, starając się wyłuskać z bagna fałszu i zapomnienia wątki, które mogą doprowadzić ich do rozwiązania tajemnicy. Nie spodziewają się jednak, że ktoś depcze im po piętach, a zawodowa ciekawość może nieść z sobą wysoką cenę. Jak wiele gotowi są poświęcić, by odkryć prawdę?

Powojenna atmosfera, która wnika w portowe miasteczko, gdzie lęk o przyszłość towarzyszy każdemu mieszkańcowi. Nowa władza ma zamiar zabrać wszystkie własności prywatne, co sprawia, że ludzie nie są pewni, czy posiadają już cokolwiek. W tym wszystkim poznajemy dwoje bohaterów, których rywalizacja jest równie silna, co łącząca ich miłość. Jak potoczą się ich losy? Wszystko to odkryjesz w książce "Siedem dalekich rejsów". Darłowo jest niewielkim miasteczkiem portowym, które jest piękne, choć niepozbawione powojennych szkód. Piękno to jest również z lekka zniwelowane przez nastrój panujący w mieścinie. Każdy boi się teraz o swoją przyszłość, bo choć naglące zagrożenie minęło, pojawiło się też kolejne, które powoli zabiera wszystkie dobra materialne. Poznajemy tutaj dwie osoby, które są zainteresowane tym samym zaginionym dziełem sztuki - tryptykiem Eryka Pomorskiego. Ona jest historykiem sztuki z Warszawy, a on nieznajomym bez imienia, którego zwą Nowakiem. Dziennikarza do Darłowa zaprowadziła myśl o ucieczce z komunistycznego kraju, z którego pragnie wywieźć również słynne dzieło sztuki. Spotkanie obojga sprawia, że choć ze sobą rywalizują, łączą się również w bardzo intymny sposób.

Dzikie czy udomowione? Ile w naszym pupilu dzikiego żbika? Jak postrzegane były koty? Przynoszą pecha czy mają jednak boskie cechy? O czym myśli kot? I czy twój kot cię kocha? – czyli życie wewnętrzne kotów. Majstersztyk natury czyli kocie ciało i zmysły - co widzi i słyszy kot, jak czuje świat wibrysami i dlaczego koty nie lubią wody, choć świetnie pływają? Niezależne, chodzące własnymi drogami, zagadkowe. A przy tym wielkie pieszczochy, przytulasy i łasuchy, przepadające za tuńczykiem i drapaniem za uszkiem. Są przy nas od dziesięciu tysięcy lat, a nigdy w pełni nie podporządkowały się człowiekowi i nie dały się całkowicie rozszyfrować. Dlaczego? Dzięki badaniom genetyków, zoologów, psychologów wiemy coraz więcej o ich pochodzeniu, ewolucji, niezwykłych możliwościach ich gibkiego ciała oraz o psychice, osobowości czy zachowaniu. “Kocie story” przedstawia historie kota od samego początku, czyli od tych pierwszych chwil tysiące lat temu, kiedy niewielkie, dzikie stworzenia podobne do żbików pojawiły się w pobliżu ludzkich gospodarstw. W wielu kulturach i wierzeniach przypisywano kotom nadprzyrodzone moce, a przynajmniej umieszczano ich wizerunki w pobliżu bogów. Nie bez powodu uważano je za towarzyszy wiedźm czy posiadaczy kilku żywotów. Jest w kotach coś demonicznego. Wiemy, że podobnie jak ludzie, mają swoje osobowości, że na różne sposoby próbują się z nami komunikować, ale my nie zawsze prawidłowo odbieramy ich sygnały. Kot, który mruczy, nie zawsze wyraża swoje zadowolenie, a nasze głaskanie czasami nie uspokaja, ale nasila frustrację. Z kotami możemy też wymieniać uśmiechy, ale nie mają one nic wspólnego z uśmiechem ludzkim - książka podpowiada, jak uśmiechać się “po kociemu”. Pokazane są problemy, jakie spotykają te zwierzęta we współczesnym świecie - na przykład życie wielkomiejskich kotów bezdomnych czy los wiejskich mruczków. Koty domowe narobiły też trochę kłopotów w miejscach, w które się dostały, a nad pewną wyspą zapanowały niepodzielnie. Koci los ma bardzo wiele obliczy.

Zwłoki Jürgena von Geyersberga, bogatego dziedzica rodu ze Szwabii, odnaleziono w lesie. Morderca wykastrował ofiarę i odciął jej głowę. Do współpracy z niemiecką policją wyznaczono komendanta Pierre’a Niémansa i jego partnerkę Ivanę Bogdanović. Znany z Purpurowych rzek policjant wyrusza ze swoją nietuzinkową podwładną do Schwarzwaldu. Tam czeka ich wiele dziwnych spotkań – z kapłanką wód termalnych, hodowcami psów, uzdrowicielem… Wszystko po to, by dotrzeć do czarnych myśliwych, którzy kontynuują tradycje kryminalistów zmobilizowanych przez Himmlera do tropienia i mordowania Żydów. Zupełnie jakby zbrodniarze i ich krwiożercze psy powrócili z zaświatów.

Karim, urodzony w Paryżu syn Algierczyka i Francuzki, zapewnia, że Francja to jego kraj, w Algierii czuje się obco. Daniele, rodowita Francuzka, która w Algierii spędziła pierwsze czterdzieści parę lat życia, wciąż o niej śni, choć wyjechała w 1970 roku, i mówi, że to tam czuje się najlepiej. Lila uciekła z Algierii przed islamem, Mungi przed rządem, który zwalczał islamskich radykałów. Sarah udawała przed przyjaciółmi ze szkoły, że jest Francuzką, i zmyślała historie o tym, jak jeździ z rodzicami na narty. Algierskie korzenie mają Kylian Mbappé i Zinédine Zidane, ale także sprawcy zamachu na redakcję „Charlie Hebdo”. Połowa algierskiej reprezentacji w piłce nożnej ma oprócz algierskiego obywatelstwa także francuskie. W Algierii mieszkali Albert Camus i Pierre Bourdieu, który od badań algierskich Berberów zaczął karierę naukową. Algierską flagę państwową zaprojektowała i uszyła Francuzka Émilie Busquant, partnerka życiowa ojca algierskiego nacjonalizmu Messalego al-Hadżdża, z którym nigdy nie wzięła ślubu, bo oboje byli przeciwni mieszczańskiemu przesądom. Losy Francuzów i Algierczyków są ze sobą nierozerwalnie związane. Nie da się opowiedzieć o współczesnej Francji bez pokazania skomplikowanych relacji algiersko-francuskich. Ludwika Włodek z empatią, ale i dociekliwością odtwarza splątane rodzinne i polityczne losy. Pomaga zrozumieć i odkłamać pełną stereotypów historię Algierczyków we Francji, która jest też historią Francji. Żywą, zajmującą, ale niejednoznaczną.

Najodważniejsza i najzabawniejsza książka o menopauzie. Nie musisz się bać, nie musisz się wstydzić, nie musisz cierpieć! Hollywoodzka aktorka Naomi Watts miała 36 lat i była u szczytu kariery, gdy usłyszała od lekarza: to początek menopauzy. Szok? Tak. Koniec świata? Absolutnie nie! Gwiazda „Mulholland Drive” w niezwykle szczery i odważny sposób opowiada historię, którą łączy z najnowszymi badaniami oraz wiedzą lekarzy, dietetyków i psychologów. Aż 82% Polek boi się menopauzy. 70% nie wie, czym ona naprawdę jest. Kobiety czują się zagubione i często błędnie interpretują objawy, a lekarze z powodu braku wiedzy nie przekazują im rzetelnych informacji i wielokrotnie stawiają mylne diagnozy. Czym się różni perimenopauza od menopauzy? Czemu tak często boli mnie bark? Dlaczego nie mogę sobie przypomnieć żadnego nazwiska? Czy już zawsze będę się budzić o trzeciej w nocy? Czemu tyję, choć jem coraz mniej? Czemu ludzie są tak irytujący? Czy to nowotwór, wczesny alzheimer, a może po prostu spadek estrogenu, któremu można zaradzić? Naomi Watts w swojej przełomowej książce rozprawia się z największym lękiem milionów kobiet. Odczarowuje temat tabu i przekonuje, że wystarczająco długo starano się nas uciszyć i zawstydzić. Ta książka przygotuje cię na zmiany, rozwieje wątpliwości, wyposaży w skuteczne narzędzia i pokaże, że zamiast cierpieć, możesz działać i dobrze się bawić. „Książka Naomi Watts uczy, jak zatroszczyć się o siebie i wyzwalać się z krzywdzących przekonań mówiących o tym, że kobietom dojrzałym nie wolno „sprawiać kłopotów” i że powinny pozostawać w roli grzecznych i miłych”. ze wstępu dr n. hum Alicji Długołęckiej „Książka Naomi Watts jest ważnym elementem w układance kobiecego dojrzewania. Autorka ukazuje menopauzę nie jako koniec, ale kolejny etap rozwoju, wolny od postrzegania kobiet w kontekście płodności, która przez wieki definiowała ich wartość. Udowadnia, że świadome przeżycie menopauzy może otworzyć drzwi do jeszcze głębszego zrozumienia siebie. Inspiruje do tego, by po pięćdziesiątce nie tylko utrzymać jakość życia, ale także odkryć nowy poziom siły, radości i spełnienia” dr n. med. Tadeusz Oleszczuk współautor książki „O menopauzie. Czego ginekolog Ci nie powie” „Przyznam, że sięgając po tę książkę, miałam pewne wątpliwości. „Co takiego o swoim starzeniu się może napisać hollywoodzka amantka!”, prychałam w duchu. Książkę czytałam jednak z rosnącą zazdrością. Tu jest wszystko, co trzeba. Mnóstwo wiedzy i jeszcze więcej bezpretensjonalnego wdzięku. Nie zliczę, ile razy śmiałam się w głos. Myślałam, że o menopauzie wiem wszystko, a tu proszę: zaskoczyła mnie na przykład rada, czym zmyć ze skóry ślady po plastrach hormonalnych. To naprawdę działa? Któraś z was już sprawdzała?” Anna Augustyn-Protas współautorka książki „O menopauzie. Czego ginekolog Ci nie powie”