Niewidzialna Republika. Tomy 1-3

O irracjonalnie pozytywnie nastawionym mózgu Dlaczego jesteśmy zaprogramowani tak, by patrzeć na jasną stronę. Odkrycie Tali Sharot umożliwia nam lepszą kontrolę nad naszym codziennym funkcjonowaniem. „Time” TA KSIĄŻKA STAŁA SIĘ GŁOŚNYM WYDARZENIEM: „TIME” POŚWIĘCIŁ JEJ OKŁADKĘ i 5 STRON! Psycholodzy od dawna mieli świadomość, że większość ludzi ma często n

Pakiet 6 książek, fantastyka: Niezabliźniona nić,  Wirus. Jak przewidziano pandemię, Black Mirror. Czy to już się dzieje?, Cienie Ziemi, Zabójcze maszyny, Przełom

Adam Bede – to największe arcydzieło George Elliot, niewątpliwie jej najlepsza i najbardziej charakterystyczna powieść. To jeden z nieśmiertelnych klasyków literatury. Angielska prowincja, życie prostych farmerów, ich codzienne zmagania z przyrodą, ich codzienne smutki i troski oraz czysta miłość, która prowadzi do więzienia. Wspaniale opisane realia początku XIX wieku, bo też właśnie realistyczna była wówczas angielska literatura, ale Adam Bede to jeszcze silniej i dobitniej podkreśla.

W świecie magii, gdzie niepewność i pech są na porządku dziennym, Arleta staje przed niezwykłym wyzwaniem. Po pięciu latach nauki w szkole Baby Jagi, los nie jest dla niej łaskawy. Jej zaklęcia często się nie udają, a kociołki zamiast doskonale warzyć eliksiry, uciekają w las. Teraz, mając zaledwie dwa miesiące na przygotowanie się do poprawkowego egzaminu, musi skorzystać z pomocy korepetytora, aby zdobyć upragnioną licencję na czarowanie. Ta historia to nie tylko walka z losem, ale także pełna humoru opowieść o przygodach, które zaskoczą niejednego czytelnika. Czarujący świat pełen przygód Arleta zmaga się z nieustannym pechem, który wydaje się być jej towarzyszem na każdym kroku. Jej eliksiry, które miały przynieść radość, często kończą się katastrofą. W tej książce można odnaleźć: Nieoczekiwane zwroty akcji – każda strona przynosi nowe niespodzianki, które sprawiają, że nie można się oderwać od lektury. Humor – pełna śmiechu narracja, która wciąga czytelnika w wir przygód Arlety. Magiczne elementy – czary, kociołki i miotły z GPS to tylko niektóre z niezwykłych detali, które budują atmosferę tej opowieści. Bohaterowie, z którymi można się utożsamić Wraz z Arletą poznajemy szereg barwnych postaci, które wprowadzają różnorodność do fabuły. Wspólnie z korepetytorem, który ma swoje własne tajemnice, stają w obliczu nie tylko egzaminu, ale także własnych lęków i marzeń. Dzięki tym interakcjom czytelnik odkrywa nie tylko magię, ale również ludzkie emocje i relacje. Idealna lektura dla młodych i starszych Ta książka to znakomity wybór dla miłośników fantastiki i magii. Oferuje lekkość i radość, które sprawiają, że jest idealna zarówno dla nastolatków, jak i dorosłych, którzy chcą na chwilę uciec od szarej rzeczywistości. Wciągająca fabuła oraz zabawne dialogi gwarantują, że każda chwila spędzona z tą historią będzie cennym doświadczeniem. Zanurz się w świat magii i przygód, gdzie każdy kociołek może przynieść nieoczekiwane rezultaty, a każda chwila z Arletą staje się wyjątkowa. To lektura, która nie tylko bawi, ale także skłania do refleksji nad własnym życiem i wyzwaniami. Jeśli szukasz książki, która połączy humor z magią, to ta historia jest dla Ciebie.

Niezwykła książka przygotowana z okazji 60 urodzin Diega Maradony i oddana w Argentynie do druku tuż przed przedwczesną śmiercią. Książka w hołdzie dla Diega Armando Maradony. Podróż przez wspomnienia ponad 70 osób, które spotkały go na różnych etapach jego kariery, od występów w drużynie Cebollitas po lata spędzone w kolejnych klubach i w reprezentacji, najpierw jako piłkarz, a następnie trener. O Maradonie opowiadają między innymi: César Luis Menotti, Claudio Caniggia, Javier Mascherano, Carlos Valderrama, Nery Pumpido, Ubaldo Fillol, Careca, Alemäo, Gianfranco Zola, Bernd Schuster, Davor Šuker i wielu innych. Wstęp napisał Fernando Signorini, słynny trener przygotowania fizycznego Maradony w latach jego gry w Barcelonie, Napoli i w reprezentacji Argentyny.

XXII wiek zaskoczy niejednego, a zawody, które wybierają wtedy ludzie, są szczególnie interesujące. Torkil Aymore pełni rolę Game Detective - niekoniecznie ma najlepsze perspektywy, ale jednak wciąż niektórzy ten zawód wybierają. Dlaczego? Torkil nie zna wszystkich odpowiedzi, ale zdecydowanie zna swoją - ON po prostu odrzuca rzeczywistość. "Gamedec. Granica rzeczywistości" zabierze nas w wir jego doświadczeń, które nigdy nie przestają zadziwiać. Gamedec, a więc skrót od Game Detective, jest dziwnym zawodem, pozwalającym jednak mieć interesujące rodzaje broni tuż pod ręką. Dla przykładu główny bohater posiada w swojej kolekcji plasmagun schowany w szafie. Mogłoby się to wydawać interesujące, jednak dla Torkila niekoniecznie takie jest. Ten amator filozofowania, który nie potrafi nie kochać, doskonale zdaje sobie sprawę, że jego największą bronią na pewno nie jest schowane narzędzie. Dobrze wie, że najważniejszy jest jego umysł, którym posługuje się niezwykle sprawnie. Jak jednak poradzi sobie z czekającymi na niego trudnościami? Czy jego niezwykłe umiejętności wystarczą?

Wstrząsające listy ofiary do kata. Karmił nas pan dwa razy dziennie. O osiemnastej dawano nam trzy czwarte litra brukwi lub marchwi. Ile tam było tłuszczu i mięsa, wiedział tylko kucharz i pan. O dziewiętnastej zaczynała się godzina śpiewania. Kto miał trudności z nauką, wędrował do karceru. Pan sam urządzał owo pomieszczenie. Takich szczurów nie widziałem nigdy. Z zepsutej rury wodociągowej sączyła się woda. Kiedy zamykał pan drzwi obite gumą, woda sięgała kolan. Bywał też pobyt w karcerze zaostrzony. Na przykład cztery dni bez jedzenia i bez koca. Płakaliśmy z głodu. Dwunastoletni Czesław Czubak trafił jako jeden z pierwszych więźniów do dziecięcego obozu w Lubawie. Zaraz po przybyciu do obozu dziecko było bite gumową pałką przez komendanta, który potem zadawał mu pytanie: Alles in Ordnung? (Wszystko w porządku?). Należało odpowiedzieć: Jawohl, Herr Lagerkommandant. Alles in Ordnung. (Tak, panie komendancie obozu. Wszystko w porządku). Ale ponieważ nowicjusz nie mógł tego wiedzieć - milczał. I tak zaczynało się piekło torturowania i mordowania polskich dzieci. Czesław Czubak przeżył tam pięć lat. Po dwudziestu czterech latach od zakończenia wojny zdecydował się pisać listy do swojego oprawcy, żeby zapytać o zło, którego nawet jako dorosły człowiek nie potrafił zrozumieć. Jego opowieść to jedno z najbardziej poruszających świadectw dziecka więzionego, głodzonego, bitego i bestialsko torturowanego - za kradzież kromki chleba, śpiewanie polskich piosenek albo za to, że jego rodzice byli aresztowani.