Fakty, reportaże, felietony | tanie książki

Połamany celibat - Monika Białkowska „Formacja nie przygotowała mnie na to, czym będzie samotność w klasztorze, czym będzie brak bliskości kobiety. Nikt mnie nie uprzedził, że będę tak bardzo sam, że zaglądać będę obcym ludziom w okna. Nie składałem Bogu ślubów po to, żeby w Jego służbie zdechnąć z samotności”. Konrad, były ksiądz Monika Białkowska - dziennikarka i teolożka - przedstawia prawdziwe historie „połamanego” celibatu. Historie księży, którzy odeszli od kapłaństwa po latach wewnętrznych konfliktów, i tych, którzy doświadczyli ludzkiej miłości, ale z niej zrezygnowali, płacąc za to nieraz ogromną cenę. Oddaje głos kobietom: ukrytym „nielegalnym” partnerkom, wychowującym księżowskie dzieci, porzuconym „dla uratowania kapłaństwa”, wreszcie szczęśliwym żonom byłych duchownych. Tym wszystkim, których nikt dotąd o zdanie nie pytał. Opowiada o dramatycznych wyborach, wierności i zdradzie, podwójnym życiu i odwadze zmiany, wielkich nadziejach i rozpaczliwej samotności. To książka pisana z wnętrza Kościoła, która nie boi się stawiania wprost najtrudniejszych pytań.

„Trzewiokracja, czyli co tam piszczy w polityce” – Michał Rusinek Anatomia (języka) polityków według doktora Rusinka W ciekawych czasach szczególnie bacznie trzeba przyglądać się słowom. Demokracja, wolność, suwerenność – (nie)odpowiednio użyte mogą nagle zacząć znaczyć coś zupełnie przeciwnego. Język polityki jest dziś orężem walki. Dobra ze złem. Prawicy z lewicą. Mateuszka ze Zbyszkiem. Michał Rusinek prześwietla ten język, odsłania ukryte sensy i przewrotne, nie zawsze do końca świadome, intencje polityków. Uczula nas na ich manipulacje i pokazuje zwodne mechanizmy języka. W tekstach pełnych poczucia humoru, ironii i zdrowego dystansu autor udowadnia, że śmiech bywa najlepszą bronią wobec rzeczywistości. Lepszą niż miecz, a nawet gaśnica. Michał Rusinek, jak sam o sobie pisze, wykłada (literaturoznawstwo na UJ), przekłada (książki) i układa (wierszyki, piosenki i felietony). A do tego specjalizuje się w retoryce i od jakiegoś czasu obserwuje, opisuje i rozbraja język polityków, czemu dał wyraz w bestsellerach „Jak się dogadać? Czyli retoryka codzienna” (z Anetą Załazińską), „Dobra zmiana. Czyli jak się rządzi światem za pomocą słów” (z Katarzyną Kłosińską), „Mroczny Eros, czyli pypcie na języku polityki” i „Ptak Dodo, czyli co mówią do nas politycy”. Anatomia języka polityków według Michała Rusinka „Trzewiokracja, czyli co tam piszczy w polityce” to błyskotliwa i dowcipna analiza języka polityków autorstwa Michała Rusinka, wykładowcy UJ i znanego specjalisty od retoryki. W czasach, gdy słowa takie jak „demokracja”, „wolność” czy „suwerenność” mogą nagle zacząć znaczyć coś zupełnie przeciwnego, Rusinek udowadnia, że język polityki jest dziś głównym orężem walki – dobra ze złem, prawicy z lewicą i innych skonfliktowanych z sobą opcji. Michał Rusinek z właściwymi sobie poczuciem humoru i ironią prześwietla ten publicznie używany język, odsłaniając ukryte sensy i przewrotne intencje kryjące się za wypowiedziami, jakie każdego dnia słyszymy w środkach masowego przekazu. Uczula czytelników na subtelne manipulacje i pokazuje zwodnicze mechanizmy języka, które politycy skrupulatnie wykorzystują do zdobywania władzy i zwiększania własnych wpływów. Humor jako narzędzie walki z propagandą Autor konsekwentnie udowadnia, że śmiech bywa najlepszą bronią wobec otaczającej nas rzeczywistości. Teksty pełne zdrowego dystansu stają się skutecznym narzędziem do rozbrajania oficjalnej retoryki. Rusinek kontynuuje tu swoją misję obserwowania i demaskowania językowych gier świata polityki, którą rozpoczął w bestsellerach takich jak „Dobra zmiana” (książka napisana we współpracy z Katarzyną Kłosińską) czy „Ptak Dodo, czyli co mówią do nas politycy”. Język polityki i retoryka „Trzewiokracja” to idealna książka dla każdego, kto pragnie bardziej świadomie poruszać się w skomplikowanym świecie polityki, zaczynając właśnie od jej poziomu językowego. Ta inteligentna satyra połączona z krytyczną analizą współczesnego dyskursu publicznego udowadnia, że dzięki poczuciu humoru demaskowanie politycznych manipulacji słownych może być zarówno pouczające, jak i naprawdę zabawne. Michał Rusinek, hołdując tej myśli, stworzył dla swoich czytelników niezbędny poradnik do samoobrony: cyfrowej i językowej.

Trzy dzikie psy i prawda - Markus Zusak Obok siebie mam psa szaleńca, a przed sobą ogary wspomnień - wszystko to musi się pomieścić na kolejnych stronach. Miłość, bestie, dzikie pomyłki, żal, ale nigdy taki, żeby chcieć coś zmienić. Rzucamy się w ten wir. Markus Zusak, autor bestsellerowej Złodziejki książek, opowiada historię własnego wariactwa - bo jak inaczej nazwać adopcję trzech wielkich, dzikich psów „z przeszłością”? Najpierw pojawia się Reuben, który wygląda (i zachowuje się) bardziej jak wilk niż pies. Później Archer, który po każdej dzikiej akcji patrzy na ciebie niewinnie, jakby chciał powiedzieć: „Cóż, to twoja wina”. A Frosty? Demoluje dom, a potem zwija się obok ciebie, przytulony i cichy, podczas gdy ty robisz w głowie wycenę strat. Rezultat? Totalny chaos. Uliczne walki, zniszczenia, wizyty w szpitalach i interwencje policji. Ale także salwy śmiechu, łzy wzruszenia, ocean miłości i bezgraniczne przywiązanie - ludzi do ich psów i psów do ich ludzi. To książka o potrzebie bezpiecznej więzi i nieprzewidywalnej, dzikiej przygody. Jest też listem miłosnym do zwierząt, które wnoszą do naszego życia radość i piękno i zmieniają nas na zawsze.

Prada. Historia rodziny - Tommaso Ebhardt Moda jako manifest Marka jako pożądanie Kobieta, która uczyniła z ubioru język sztuki i siły Niepozorny sklepik z torebkami w sercu Mediolanu. Dwaj bracia - Mario i Martino Prada. A potem… światowa potęga modowa, której nazwa elektryzuje wybiegi, galerie i ulice wielkich miast. W centrum tej opowieści stoi jednak nie kto inny, jak Miuccia Prada - projektantka, intelektualistka, strateg. Dla młodej i zbuntowanej Miucci przejęcie rodzinnego biznesu oznaczało koniec młodości. W świecie ubrań i torebek czuła się obco, a do luksusu podchodziła niemal ze wstydem. A mimo to przekształciła rodzinny interes w globalne imperium. Co sprawia, że Prada jest jedną z najbardziej pożądanych marek na świecie? Jak buntownicza wizjonerka zmieniła oblicze luksusu na zawsze? I czy faktycznie diabeł ubiera się u Prady? Ebhart z reporterską precyzją odsłania kulisy tego sukcesu pokazując, jak kreatywność, przypadek i bezwzględna strategia ukształtowały nowoczesne oblicze Prady. To również wyraz miłości do mody, Mediolanu i Miucci.

Taka twoja uroda. Jak endometrioza niszczy życie Polek - Katarzyna Górniak, Magda Łucyan „Hipochondryczka, lekomanka, histeryczka i symulantka”- słyszą kobiety chorujące na endometriozę od swojego otoczenia. „Taka jest twoja uroda”- mówią im lekarze. Panuje przekonanie, że cierpienie jest wpisane w kobiecość. Bóle miesiączkowe, porodowe - ot, taka kobieca natura. Nic się z tym nie da zrobić. Tak jest stworzony świat. A ta, która się na to nie zgadza, słyszy, że histeryzuje, dramatyzuje i przesadza. Paraliżujący ból, który uniemożliwia normalne funkcjonowanie. Obfite miesiączki, których nie da się zastopować. Choroba, którą trudno zdiagnozować. Leczenie, które się szpitalom nie opłaca. Błędy lekarskie, za które nikt nie chce wziąć odpowiedzialności. System leczenia, który nie istnieje. Prawie milion Polek cierpi na endometriozę. Potworny ból nie pozwala im normalnie żyć. Latami odbijają się od drzwi gabinetów lekarskich, próbując uzyskać właściwą diagnozę. Nie wierzy się w ich ból, bagatelizuje się go, a potem niewłaściwie i nieudolnie leczy. Tylko dlatego, że są kobietami. Magda Łucyan i Katarzyna Górniak, dziennikarki TVN-u, w rozmowach z endopacjentkami i lekarzami odkrywają prawdziwy obraz choroby, która jest w Polsce tak bezwstydnie ignorowana. Dobitnie pokazują, że cierpienie nie jest czyjąkolwiek urodą. "Co się napłakałam i naklęłam, czytając książkę Taka twoja uroda - wiem tylko ja. Poruszające historie kobiet, bez tabu, tak w tym swoim bólu do bólu prawdziwe, podparte mądrze podanym i jakże potrzebnym kompendium wiedzy. Żałuję, że nie miałam takiej książki na początku swojej drogi z endometriozą. Wręczyłabym ją rodzinie, przyjaciołom czy mężczyznom w moim życiu. Żeby mogli, po prostu, zrozumieć. Moim zdaniem to obowiązkowa lektura nie tylko dla kobiet zmagających się z tą straszną chorobą, ale także ich otoczenia. Pomaga, uczy, oswaja, przestrzega i przeraża, by na końcu dać wsparcie i nadzieję. Jestem przekonana, że dla wielu endopolek będzie drogowskazem i da ukojenie. Tak jak dała je mi." Patricia Kazadi "To niezwykle ważna i odważna książka, która wstrząsa świadomością na temat endometriozy. Autorki ukazują dramatyczne przeżycia kobiet, które borykają się z tą chorobą, cierpiąc nie tylko z powodu bólu, ale także powszechnej ignorancji i lekceważenia. Ta poruszająca lektura wywołuje również dyskusję na temat szkodliwych społecznych stereotypów dotyczących kobiecego ciała. Wciągająca, naszpikowana wiedzą, a jednocześnie głęboko przejmująca, pełna empatii i prawdy." Prof. Marzena Dębska "Ta książka to wzorowa reprezentacja polskich kobiet z endometriozą. Bez ogródek wyjawia trudy poszukiwań diagnozy, ukazuje zróżnicowanie poziomu polskiej ginekologii oraz prezentuje aktualną wiedzę medyczną. Przede wszystkim jednak wspiera i daje nadzieję - zarówno w chorowaniu, jak i w dążeniu do zmian systemowych. Przejmująca, prawdziwa, potrzebna." Aga Szuścik

Odwet. O małych przyczynach wielkich kryzysów - Malcolm Gladwell Punkt przełomowy 25 lat później - kontynuacja światowego bestsellera Dlaczego sportowcom łatwiej jest się dostać na Harvard? Jak serial z lat 70 zmienił postrzeganie zagłady? W jaki sposób potrójne recepty wpłynęły na kryzys opioidowy? Punkt przełomowy to moment graniczny - taki, w którym coś, co wcześniej wydawało się niezmienne nagle przeobraża się w coś zupełnie innego. Malcolm Gladwell, bestsellerowy autor i inspirujący myśliciel, po 25 latach wraca do koncepcji punktów przełomowych. Tym razem patrzy na nie już nie z entuzjazmem, lecz przez pryzmat kryzysów. Błyskotliwie i z typową dla siebie lekkością wyjaśnia, jakie mechanizmy prowadzą do tak zwanych społecznych epidemii. Nie poprzestaje jednak na diagnozie: udowadnia, że choć nie zawsze możemy przewidzieć przełom, możemy się nauczyć go rozpoznawać - i lepiej rozumieć jego konsekwencje. Dzięki tej książce dowiesz się czym są nadopowieści, za co odpowiadają superroznosiciele i poznasz tajniki inżynierii społecznej. Nie tylko przestaniesz postrzegać kryzysy jako nagłe katastrofy, ale zaczniesz widzieć w nich sumę kumulujących się sygnałów.

Trzeba było grać. Pierwszy reportaż o dziewczęcej orkiestrze z Auschwitz - Anne Sebba Czy w obozowym piekle jest miejsce na muzykę? Gdy inne więźniarki stały na wielogodzinnych apelach w skwarze lub na mrozie, one wygrywały skoczne melodie. Ich marsze codziennie odprowadzały komanda do katorżniczej pracy, a potem witały wycieńczone kobiety, które niosły ze sobą zwłoki koleżanek. Eichmann chętnie słuchał ulubionych szlagierów w wykonaniu obozowej kapeli, a doktor Mengele wzruszał się przy utworach Schumanna. Ich muzyka dla jednych była torturą, dla innych namiastką normalności. Dla samych orkiestrantek – wybawieniem od śmierci w komorze gazowej. Historia dziewczęcej orkiestry z Auschwitz należy do najmniej znanych fragmentów obozowej rzeczywistości. Zespół stworzyła Maria Mandl – „bestia z Auschwitz”. To jej chorobliwej ambicji, by kobiety dorównały kapeli z męskiego obozu, garstka więźniarek zawdzięczała przetrwanie. Wszystkie grały, by przeżyć. Anne Sebba zebrała rozproszone świadectwa, spotkała się z ostatnimi ocalałymi i odtworzyła każdą z mikrohistorii, które miały zostać zapomniane. Dzięki wnikliwej analizie źródeł stworzyła wielogłosową narrację, w której osobiste dramaty splatają się z tragiczną historią. „Muzyka – pisał Primo Levi, ocalały z Auschwitz – była odgłosem obozu, wyrazem jego „geometrycznego szaleństwa”. Dudniła w głowie jeszcze wiele lat po wyzwoleniu, nie dając o sobie zapomnieć. Wspomnienia bohaterek tej książki również nieprędko wyjdą czytelnikowi z głowy.” Piotr Paziński „Obozowe orkiestry, złożone z więźniów i więźniarek, były nieodłączną częścią hitlerowskich obozów zagłady. W takt mechanicznych marszów pędzono ludzi do pracy i prowadzono na śmierć. Muzyka – pisał Primo Levi, ocalały z Auschwitz – była odgłosem obozu, wyrazem jego „geometrycznego szaleństwa”, który dudnił w głowie jeszcze wiele lat po wyzwoleniu, nie dając o sobie zapomnieć. Dla muzyków przymusowa gra oznaczała nadzieję na przeżycie. Niektórym, jak członkiniom kobiecej orkiestry z Birkenau, to się udało. Ich wspomnienia nieprędko wyjdą czytelnikowi z głowy.” Piotr Paziński „Melodie rozbrzmiewające w najciemniejszych chwilach XX wieku… Ta złożona opowieść jest pięknym hołdem nie tylko dla kobiecej orkiestry, lecz także dla ich obozowej publiczności, na którą muzyka działała równie mocno, jak otaczająca ich nieludzkość.” „The Spectator” „Sebba przywiązuje wielką wagę do detalu. Pokazuje okrucieństwa sadystów, psychopatów i potworów, których Auschwitz przyciągało jak magnes, ale też odporność i odwagę kobiet, które nie pozwoliły się złamać złu i ocalały dzięki muzyce.” „The Telegraph” „Głęboko poruszająca książka… Pełna niezwykłych postaci… Siła „Trzeba było grać” tkwi w jej bezkompromisowej dbałości o każdy szczegół. Sebba dba, by każda kobieta i każda historia były udokumentowane… W tradycji żydowskiej, kiedy ktoś umiera, mówimy: „Niech jego pamięć będzie błogosławieństwem”. Ta książka jest głęboko poruszającym wyrazem tego uczucia… Przypomina nam, że ekstremizm nie pojawia się w próżni, a odczłowieczenie dokonuje się stopniowo. „ „The Mail on Sunday” „Ta książka, będąca jednocześnie świadectwem i hołdem, może stać się również pomnikiem członkiń kobiecej orkiestry z Auschwitz.” „The i Paper” „Niezwykła opowieść o muzyczkach, które grały o życie w jedynej kobiecej orkiestrze w obozie.” „Jewish Chronicle” „Sebba potrafi za pomocą wielu relacji ukazać szerszą perspektywę… tworząc starannie warstwową, żywo oddziałującą panoramę obozowego koszmaru… Moralna zgnilizna, która panowała w Auschwitz, i szokujące możliwości zyskiwane dzięki drobnym przywilejom zostały tu mistrzowsko opisane.” „The Irish Independent” „Ta drobiazgowo udokumentowana książka to wstrząsająca opowieść o trudnych moralnych wyborach i niezwykłym wysiłku podejmowanych, by ocalić człowieczeństwo.” „The Arts Society” „Anne Sebba niezwykle rzetelnie opowiada tę wstrząsającą historię. Z wyczuciem pokazuje zarówno złożony horror kobiet, jak i godność oraz odwagę, z jaką go znosiły. Imponująca, ważna i głęboko poruszająca książka.” Sarah Waters, autorka „Złodziejki” „Przełomowa praca Anne Sebby „Trzeba było grać” przypomina o szaleństwie i perwersji Holokaustu – o świecie, w którym jedne z najwybitniejszych muzyczek Europy, żydowskie artystki, były zmuszane grać, gdy ich bliscy i współwięźniowie byli gazowani.” Tom Gross, korespondent „Sunday Telegraph” i „New York Daily News” „Anne Sebba w tej znakomitej, a przy tym bardzo potrzebnej książce o niezwykłym, często pomijanym fragmencie historii II wojny światowej, stawia czytelnikowi trudne pytania o przetrwanie, konieczność wyboru, współpracę, przyjaźń – w warunkach, które przekraczały wszelkie wyobrażenia. Z ogromną inteligencją i współczuciem pozwala nam utożsamić się żyjącymi w tamtej brutalnej rzeczywistości. Starannie udokumentowana i pięknie napisana – to właśnie taka opowieść o kobiecej orkiestrze z Auschwitz była potrzebna. Znakomita.” Kate Mosse, autorka „Labiryntu” „Jedna z najbardziej przejmujących historii, które wyłoniły się z koszmaru obozów śmierci. Sebba opowiada ją z charakterystyczną dla siebie wrażliwością i dbałością o każdy detal. To książka, której się nie zapomina.” Julia Boyd, autorka „Miasteczka w Trzeciej Rzeszy. Jak nazizm zmienił życie zwykłych ludzi” „Trafia w sedno. Sebba stworzyła symfonię opowieści – subtelnie opowiedzianą i głęboko udokumentowaną. „Trzeba było grać” przypomina o sile muzyki i sztuki oraz o tym, jak drobny gest może odmienić życie, a nawet je uratować. Niech pamięć o tych kobietach nigdy nie zgaśnie.” Heather Dune Macadam, autorka „999. Nadzwyczajne dziewczyny z pierwszego transportu kobiecego do Auschwitz” „Jeśli masz przeczytać tylko jedną książkę o Auschwitz i Zagładzie, niech to będzie ta. Autorka pokazuje, że nawet niewyobrażalna ciemność nie była w stanie zgasić światła człowieczeństwa – w jego najodważniejszej i najpiękniejszej postaci.” Anthony Seldon, autor „The Impossible Office? The History of the British Prime Minister” „Anne Sebba łączy drobiazgowe badania z pisarskim wyczuciem, by odpowiedzieć na jedno z najtrudniejszych pytań wyłaniających się ze świadectw osób, które przeżyły II wojnę światową. Co człowiek zrobi, żeby przeżyć – i jaką cenę przyjdzie mu za to zapłacić?” Anthony Horowitz, autor „Magpie Murders”

Psychiatria w Polsce. Nieznane historie - Anna Mateja Eksperymenty, które nie zawsze kończyły się sukcesem Lekarze, którzy nie tracili wiary Pacjenci, którzy musieli zachować nadzieję Jan Piltz leczył żołnierzy z histerii specjalną gimnastyką. Ludwig Jekels, uczeń Freuda, „szperał tygodniami w duszy chorego”. Witold Chodźko nie bał się zatrudniać kobiet na oddziałach psychiatrycznych. Maria Grzywo-Dąbrowska słyszała od pacjentek w masowej psychozie, że „nie chcą trupich zębów”. W dziejach polskiej opieki nad chorymi psychicznie brakowało nowoczesnych szpitali, które mogłyby przyjąć wszystkich potrzebujących. Zdarzały się procedury medyczne, budzące dzisiaj nasz sprzeciw. Do połowy lat pięćdziesiątych, nim pojawił się pierwszy lek przeciwpsychotyczny, nie istniała skuteczna farmakoterapia. Zawsze jednak znajdowali się ludzie, którzy przekraczali ograniczenia swoich czasów i ludzkich przyzwyczajeń, pomagając najbardziej wykluczonym: osobom chorującym psychicznie.

Zrób pierwszy krok i odkryj w sobie prawdziwego lidera. Co łączy wielkich filozofów i współczesnych przywódców? Dlaczego efektywność firmy nie wzrasta mimo zaangażowania pracowników? Jak stać się liderem, a nie tylko pełnić jego funkcję? Przywództwo polegające na przygotowywaniu list zadań i korzystaniu z tradycyjnych narzędzi pracy przestało być wystarczające. Świat potrzebuje odważnych i dojrzałych liderów, którzy stworzą środowisko oparte na relacjach międzyludzkich i dadzą współpracownikom impuls do rozwoju. Tylko jak to osiągnąć? Mariusz Chrapko prowadzi własną firmę, doradza liderom w różnych branżach, jest wykładowcą Agile Leadership na Uniwersytecie SWPS oraz autorem podcastu Menedżer Plus i nowoczesnych podręczników zarządzania. Swoje wieloletnie doświadczenie i wiedzę praktyczną odważnie łączy z wykształceniem filozoficznym i proponuje autorską koncepcję życzliwego i satysfakcjonującego przywództwa, której nie znajdziesz w standardowych książkach branżowych. Dar przywództwa to prawdziwe liderskie kompendium, w którym autor - przewodnik i mentor - pokaże ci, dlaczego: koncepcja pracy oparta na uniwersalnych wartościach moralnych jest bardziej skuteczna niż techniki biznesowe, firma działa lepiej, gdy szef codziennie znajduje 15 minut tylko dla siebie, świadoma lektura Rozmyślań Marka Aureliusza da lepsze efekty niż czytanie kolejnej nieskutecznej książki o zarządzaniu. Nikt nie rodzi się „gotowcem”, ale każdy z nas ma w sobie potencjał dobrego przywódcy. Dzięki tej książce nauczysz się, jak z niego korzystać.

Prawdziwa historia firmy, która zainspirowała twórców "Diabeł ubiera się u Prady” Ponoć gdy Mitzi Newhouse poprosiła męża, by kupił jej najnowszy numer "Vogue'a”, ten kupił… całą firmę. Tak rodzina Newhouse'ów, którzy wcześniej mogli jedynie marzyć o dostępie do kręgu amerykańskich elit, przejęła markę Condé Nast. Dzięki nim powstało medialne imperium, którego redaktorzy przez dekady kształtowali świat mody, rozrywki i kultury. To oni zbudowali potęgę "Vogue'a”, "Vanity Fair”, "New Yorkera” czy "GQ” - tytułów, dzięki którym Nowy Jork stał się globalną stolicą stylu. Ale reguły, którymi rządziła się firma Newhouse'ów, były bezlitosne. Jedno słowo Anny Wintour mogło wynieść projektanta na szczyt lub zniszczyć go na zawsze. Na zdjęcia okładkowe wydawano nawet kilkaset tysięcy dolarów i nie szczędzono wysiłków, by uzyskać wymarzony efekt - choćby oznaczało to powtórzenie całej sesji lub sprowadzenie słonia do biurowca na Manhattanie. Na oscarowe przyjęcia organizowane przez Graydona Cartera chciały się dostać wszystkie gwiazdy Hollywood, choć wcześniej drżały przed ostrzem jego krytyki. Nietuzinkowe pomysły Tiny Brown wstrząsały redakcją „New Yorkera”, ale to jej zawdzięczamy przełomową sesję ciążową Demi Moore i wprowadzenie wielu istotnych społecznie tematów do mediów głównego nurtu. Magazyny Condé Nast były przepustką do świata elit. Rozpalały wyobraźnię, wywoływały skandale, a z czasem obrosły legendą. Teraz, dzięki pełnemu anegdot i doskonale udokumentowanemu reportażowi Michaela M. Grynbauma, możemy poznać prawdziwą twarz dyktatorów stylu i świata, który stworzyli. "Michael M. Grynbaum opowiada intrygującą historię giganta medialnego, który od dekad kształtuje krajobraz amerykańskiej prasy, i pomaga zrozumieć otaczający nas świat popkultury. Imperium elit to wciągająca książka o ambicji, przepychu i paradoksach, które kryją się wśród nowojorskich drapaczy chmur”. Michał Choiński

Nieznana historia II Wojny Światowej Latem 1941 roku niemieckie wojska otoczyły Leningrad i na prawie trzy lata całkowicie odcięły miasto od dostaw żywności. Z głodu zmarło wtedy co najmniej 750 tysięcy osób - niemal co trzeci mieszkaniec miasta. Można było temu zapobiec. Gdy w ogromnym pośpiechu ewakuowano znajdujące się w Ermitażu największe dzieła sztuki, nikt nie myślał o ochronie drogocennych nasion, przechowywanych w Instytucie Roślin po drugiej stronie ulicy. Zasoby, które zgromadzono w pierwszym w historii banku nasion, mogły uratować nie tylko Leningrad, ale wystarczyłyby do wyeliminowania głodu na całym świecie. O tym, jak bezcenny był to skarb, wiedzieli nie tylko pracujący tam naukowcy, ale też Niemcy, którzy za wszelką cenę chcieli przejąć kolekcję. W mieście, w którym na ulicach ludzie umierali z głodu, botanicy chronili przed kradzieżą i szczurami tony żywności. Stawką były nie tylko lata ich pracy, ale i los przyszłych pokoleń. Opierając się na dotychczas niepublikowanych źródłach, Simon Parkin opowiada niezwykłą i wzruszającą historię ludzi, którzy pozostali w Instytucie Roślin w najciemniejszych dniach oblężenia i ryzykowali życie w imię nauki. "Bogato i skrupulatnie udokumentowana relacja z mało zbadanego fragmentu historii XX wieku." „Guardian” "Epicka historia o niezwykłym wyborze etycznym… Simon Parkin analizuje szaloną i heroiczną decyzję podjętą podczas oblężenia Leningradu, by chronić bioróżnorodność kosztem ludzkiego życia…" „The New York Times” "Simon Parkin barwnie opowiada tragiczną, ale inspirującą historię poświęcenia Nikołaja Wawiłowa i jego zespołu... Wykorzystuje dzienniki i listy botaników, a także późniejsze relacje ustne, żeby wiernie oddać pełen napięcia obraz tej wstrząsającej historii. " „Kirkus Review” "Zdumiewająca historia, znakomicie opowiedziana… Jest równie poruszająca, co wciągająca." Jonathan Dimbleby, autor „Endgame 1944”

Nekrofil, kanibal, „potwór z Milwaukee”. Jeden z najbardziej przerażających seryjnych morderców. Kim był Jeffrey Dahmer, zanim wyszło na jaw, że zamordował i rozczłonkował siedemnaście osób? Zamkniętym w sobie chłopcem, którego interesowała anatomia. Ojciec - chemik - nauczył go, jak bezpiecznie wybielać kości, i liczył, że zawodowo syn pójdzie w jego ślady. Trudno było przewidzieć, że Jeff zdobytą wiedzę wykorzysta później do preparowania szczątków swoich ludzkich ofiar. Co sprawiło, że dopuścił się tak makabrycznych czynów? Renata Kuryłowicz, najważniejsza polska badaczka życia Dahmera, nie cofa się przed opisaniem najbardziej drastycznych faktów, ujawnia szeroki kontekst rodzinny i społeczny jego historii oraz opinie współczesnych profilerów i psychiatrów. Wejdź w głąb umysłu psychopatycznego mordercy. Ale tylko na własną odpowiedzialność. Renata Kuryłowicz (Renata z Worka Kości) - historyczka sztuki, zajmuje się zagadnieniami z zakresu kryminalistyki i kryminologii. Pisze i opowiada o antropologii śmierci, zbrodniach i zbrodniarzach oraz ich ofiarach. Autorka bloga i podcastu true crime Zbrodnie bez cenzury. Zrealizowała m.in. sześcioodcinkową serię o Jeffreyu Dahmerze. Pomysłodawczyni i właścicielka cocktail baru Worek Kości w Warszawie, jedynego na świecie domu burleski i kryminału. Autorka książki Klątwy, duchy i zbrodnie (Znak JednymSłowem, 2025). Mama dwóch synów i posiadaczka dwóch kotów, wdowa.

W logo Lublina przenikają się dwie bramy. Miejsce ich przecięcia tworzy oko, symboliczne, ale i konkretne. Oko Widzącego. Mistyka, którego wzrok sięgał dalej niż wzrok innych. Jakub Izaak Horowitz istniał naprawdę. Jego grób, ukryty na starym cmentarzu, to dziś jeden z ostatnich śladów po żydowskim Lublinie - mieście, z którego niegdyś promieniowała mistyczna siła. Stąd Dorota Bidzińska rozpoczyna podróż przez Polskę chasydzką - niegdyś duchowe centrum Europy, dziś zbiór na wpół zapomnianych opowieści i atlas cmentarzy. Odwiedza miejsca naznaczone obecnością mistyków, tropi nie tylko ślady najważniejszych przywódców i nauczycieli, ale też innych, bez których ta historia byłaby niepełna: kobiet, współczesnych chasydów, artystów i opiekunów pamięci. Tak powstała książka o kulturze, w której pieśń była modlitwą, a taniec - świętem. O wierze, która oznaczała wspólnotę, wyobraźnię i bunt. O pamięci, która trwa w opowieściach, w muzyce, w powracających co roku pielgrzymkach do grobów cadyków. I o Zagładzie, która przerwała ten świat, ale go nie unieważniła. To nie podróż w przeszłość. To spotkanie z tym, co zostało i wciąż wraca. Jak pisać o żydowskim życiu tu w Polsce bez pożerającego wszystko co żywe słowa „Zagłada”? A równocześnie nie zamykać się w szufladce z etykietą „skrzypek na dachu i gęsie pipki”? Nie utopić tych wszystkich żywotów utkanych z krwi i mięsa w przestrzeni skrojonej na miarę folkloru, gdzie na zawsze zastygli w chałatach, z kieliszkiem pejsachówki i błyskotliwym szmoncesem. Z kozą w izbie lub bez. Absolutnie papierowi i martwi. fragment Wstępu

Egzorcyzmy od lat fascynują i przerażają, będąc tematem, o którym w Polsce mówi się niechętnie. Szymon Piegza w swoim reportażu pt. „Mieli nas za opętanych” przełamuje milczenie, opisując dramaty ludzi, którzy padli ofiarą duchowej przemocy. Egzorcyzmy w Polsce - ciemna strona Egzorcyzmy od wieków budzą w Polsce emocje, balansując między wiarą a kontrowersją. Książka Szymona Piegzy, zatytułowana „Mieli nas za opętanych”, dostępna w ofercie Księgarni Znak, to reportaż, który po raz pierwszy tak otwarcie ukazuje nadużycia i cierpienie osób będących ofiarami samozwańczych uzdrowicieli duchowych. W tym kontekście egzorcyzmy są nie tyle aktem wiary, co niebezpiecznym rytuałem, wykorzystywanym do manipulacji i psychicznej przemocy. Autor książki ujawnia, w jaki sposób brak kontroli nad takimi praktykami, prowadzonymi przez niektórych przedstawicieli Kościoła, doprowadził do wielu ludzkich dramatów. Ten wyjątkowy reportaż jest niezwykle odważnym głosem w debacie o egzorcyzmach w Polsce, w tym również o granicach duchowej ingerencji. Historie ofiar nadużyć W książce Szymona Piegzy pt. „Mieli nas za opętanych”, znajdują się poruszające opowieści o ludziach, którzy stali się ofiarami nadużyć ze strony osób nazywających siebie egzorcystami. Egzorcyzmy, które miały przynieść ukojenie, często prowadziły do traum, upokorzenia i utraty zaufania do Kościoła. Autor w swojej książce opisuje, jak poprzez manipulację duchową wmawiano uczestnikom, że ich cierpienie pochodzi od złych mocy. W rzeczywistości to oni stawali się bezbronni wobec autorytetów religijnych, które przekraczały granice etyki. Ten niezwykły reportaż o egzorcyzmach pokazuje dramaty ludzi, których głosy przez lata były niesłyszane i pomijane. Jak rozpoznać manipulację? Jednym z najistotniejszych wątków książki jest pytanie, jak odróżnić autentyczne działania duchowe od destrukcyjnej manipulacji. Egzorcyzmy, opisywane przez Szymona Piegzę, jasno pokazują, że brak edukacji i krytycznego myślenia może prowadzić do uzależnienia od fałszywych autorytetów. Autor książki przestrzega przed bezrefleksyjnym zaufaniem wobec osób, które pod płaszczykiem wiary wykorzystują ludzkie słabości. Kościół niestety w niektórych przypadkach nie potrafił właściwie zareagować na sygnały o tego typu nadużyciach, co doprowadziło już do niejednej tragedii. Publikacja pt. „Mieli nas za opętanych” to cenna lekcja dla wszystkich, którzy chcą zrozumieć mechanizmy manipulacji religijnej. System, który zawiódł Szymon Piegza w swoim reportażu pt. „Mieli nas za opętanych” wskazuje także na szerszy problem Kościoła i pozostałych instytucji, które nie potrafiły stworzyć skutecznych narzędzi kontroli w tym zakresie pseudo egzorcystów. Ofiary nadużyć często trafiały w próżnię, nie wiedząc, do kogo mogą się zwrócić po pomoc. Egzorcyzmy w wielu przypadkach odbywały się bez nadzoru, co pozwalało na eskalację przemocy psychicznej i duchowej. Autor książki ujawnia zaniedbania systemowe i brak przejrzystości w działaniu osób duchownych. Jego analiza pokazuje, jak łatwo można przekroczyć granice etyki, gdy w grę wchodzi władza nad ludzkim lękiem. Dlaczego ta książka jest ważna? Publikacja nosząca tytuł „Mieli nas za opętanych” to reportaż, który nie tylko dokumentuje nadużycia egzorcystów, ale również otwiera ważną społeczną dyskusję. Egzorcyzmy są w niej punktem wyjścia do refleksji nad granicą pomiędzy wiarą a przemocą duchową. Szymon Piegza pokazuje, z jaką łatwością można wykorzystać autorytet Kościoła do kontroli i zastraszania wiernych. Dzięki rzetelnemu śledztwu autor daje ofiarom głos, a czytelnikom wiedzę i narzędzie do krytycznego myślenia. Książka Piegzy „Mieli nas za opętanych” jest jednym z najważniejszych głosów w temacie etyki duchowości. Dla zainteresowanych reportażem śledczym Książka Szymona Piegzy to pozycja obowiązkowa dla czytelników ceniących sobie mocny, analityczny reportaż, skłaniający do refleksji nad nietypowymi zjawiskami społecznymi. Autor książki z ogromną odwagą opisuje egzorcyzmy, manipulację i dramaty osób, które padły ofiarą nieodpowiedzialnych praktyk religijnych. Ta wyjątkowa książka poddaje głębokiej analizie Kościół i jego rolę w kształtowaniu zaufania wśród wiernych. Czytelnik znajdzie w tej publikacji nie tylko opis nadużyć, ale także próbę zrozumienia mechanizmów wiary i władzy. To książka, która pokazuje, jak cienka może być granica pomiędzy duchowością a fanatyzmem. Książka zatytułowana „Mieli nas za opętanych” to wstrząsająca opowieść o wierze, strachu i władzy nad ludzkim umysłem. To publikacja, która demaskuje ciemną stronę egzorcyzmów i przypomina, jak niebezpieczna może być manipulacja ukryta za maską dobra.

Nagroda Pulitzera 2024 za najlepszą książkę non-fiction Jeden z najważniejszych światowych reportaży ostatnich lat. Trzymająca w napięciu opowieść o nieszczęśliwym wypadku, z której wyłania się przejmujący obraz życia w państwie podzielonym murem. Pięcioletni Milad, syn Abeda Salamy, jest podekscytowany szkolną wycieczką. Część rodziców boi się wyjątkowo deszczowej pogody, ale ostatecznie autobusy ruszają w drogę. Kilka godzin później Abed dowiaduje się, że doszło do wypadku. Gdy dociera na miejsce, widzi spalony autobus i wszechogarniający chaos. Część dzieci przewieziono do szpitali w Jerozolimie i na Zachodnim Brzegu, niektóre zaginęły. Abed musi odnaleźć syna, ale czy mu się to uda? Jest po niewłaściwej stronie muru separacyjnego i ma niewłaściwe dokumenty. Jak przekroczy punkty kontrolne? Autor tworzy pełną empatii i zrozumienia opowieść, w której splatają się głosy palestyńskich rodziców i ratowników oraz izraelskich osadników i żołnierzy. W jaki sposób wydarzenia z przeszłości i decyzje polityków doprowadziły wszystkich bohaterów do tego jednego tragicznego dnia? Najlepsza książka 2023 roku według „The New Yorkera”, „The Economist”, „Time’a”, „The New Republic” i „Financial Timesa”. Prawa do jej wydania sprzedano do trzynastu krajów. Przejmująca opowieść o miłości i nienawiści, tęsknocie i rozpaczy, a przede wszystkim o cierpieniu i walce o przetrwanie w Palestynie, Ziemi Świętej, Ziemi Obiecanej, która nie potrafi pomieścić wszystkich, uważających się za jej jedynych, prawowitych mieszkańców i właścicieli. - Wojciech Jagielski "Książka łączy w sobie chwytającą za serce prozę z rzadką wnikliwością polityczną." - Yuval Noah Harari "Trudno wyobrazić sobie inną książkę, która nadałaby tak przejmującą, głęboko ludzką twarz trwającej tragedii Palestyny. Opisanie przez Thralla zarówno strasznego kryzysu, jak i codziennych upokorzeń życia pod okupacją, złamało mi serce" - Adam Hochschild "Jedna z najlepszych książek o Palestynie, jakie czytałem" - J.M. Coetzee "Wstrząsająca" - Noam Chomsky Jedna z najważniejszych książek tłumaczących konflikt izraelsko-palestyński „Financial Times”

Muzyka, filmy, seriale, teledyski, moda, media, idole i ikony, rewolucja w rytmie "Smells Like Teen Spirit". Seks, heroina i grunge. Supermodelki i trabanty. Laura Palmer i Courtney Love. Jeremy i dziewczyny z teledysków Aerosmith. Kurt, Eddie, Layne, Chris i Andy. Axl i Bono. Kate Moss i Madonna. Seattle i Sub Pop. Koszule w kratę i martensy. MTV Unplugged i Beavis i Butt-head. Pokolenie X i Samotnicy. Anna Gacek w szerokim kontekście - obejmującym politykę, gospodarkę, kulturę, społeczeństwo i historię - zatrzymuje kilkadziesiąt niezapomnianych momentów popkultury. To opowieść pełna anegdot i mało znanych faktów. "Ekstaza" Anny Gacek to więcej niż odpowiedzi na pytania, dlaczego Kurt Cobain opluł fortepian Eltona Johna, Agent Cooper uwielbiał słodycze, Anna Wintour nienawidziła grunge'u, Eddie Vedder zdemolował Carnegie Hall, a skromna pracownica wytwórni płytowej z Seattle wkręciła "New York Timesa”. To poruszająca opowieść o młodych ludziach zagubionych w swoim sukcesie, przerażonych niechcianą rolą rzeczników pokolenia. O samotności w adorującym tłumie, o pułapkach sławy, bezlitosnym świecie mediów i show biznesu, wreszcie o nieuchronnej tragedii. Były to czasy najlepsze i były to czasy najgorsze. Były to wspaniałe czasy. Lat dziewięćdziesiątych nie można opisać w jednej książce, to dopiero początek.

Poprawione i uzupełnione o posłowie wznowienie jednej z najciekawszych książek podróżniczych ostatnich lat. W swojej reporterskiej książce Paulina Wilk przedstawia zaskakujący obraz Indii. Z jednej strony medialny symbol azjatyckiego boomu, indyjski tygrys, zdumiewa gospodarczym potencjałem i uwodzi egzotycznym urokiem. Z drugiej to społeczeństwo wciąż podzielone na panów i służących, rządzone przez skrywane namiętności i tysiącletnie przesądy. Indie to kraj, w którym politycy są posłuszni astrologom, geniusze chodzą bez butów, a miliony dziewczynek znikają bez wieści. U Pauliny Wilk te dwa światy się przenikają. Autorka zagląda Hindusom do garnków, łóżek i serc. Wyjaśnia, jak załatwia się sprawy najbardziej przyziemne i najintymniejsze. Gdzie myją się miliony ludzi, którzy nie mają łazienek. Jak pójść na randkę w kraju, w którym za przedmałżeńską miłość grozi śmierć. Czym nakarmić gości, by nie wywołać wojny religijnej. To wciągająca i mądra książka o obcowaniu z Indiami, które niczego nie ukrywają - odsłaniają całe piękno i nędzę istnienia. Paulina Wilk znakomicie wciela się w rolę wrażliwej i spostrzegawczej przewodniczki. Lalki w ogniu są nieocenionym przewodnikiem po meandrach tej fascynującej kultury.

„Perfumy są jak miłość. Odrobina nigdy nie wystarczy”. Nowy Jork, 1922 rok: szesnastoletnia Eszti pomaga wujowi w produkcji aptecznych maści w szopie na tyłach ogrodu. Uczy się od niego tajników sporządzania kremów i emulsji, a wkrótce sama zaczyna eksperymentować z różnymi składnikami. Odkrywa w sobie pasję do robienia kosmetyków. W ciągu kilku lat opracowuje swój autorski krem i sprzedaje go na plaży na Long Island w słoikach po dżemie. Ten pierwszy sukces otwiera jej drzwi do kariery w branży. U boku ukochanego mężczyzny, który bierze na siebie obowiązki domowe, aby wspierać ją w realizacji marzeń, dziewczyna tworzy własną markę: Estée Lauder. Rozwija ją, nie tylko wprowadzając na rynek nowe kosmetyki, lecz także wymyślając zaskakujące strategie marketingowe. W pracy wciąż przyświeca jej jeden cel: chce wydobyć naturalne piękno każdej kobiety. Dzięki oryginalnym pomysłom i ciężkiej pracy dziewczyna z Queens podbija Nowy Jork. Ale sukces, o którym zawsze tak bardzo marzyła, ma swoją cenę. Może kosztować Estée miłość jej życia… Poznaj historię Estée Lauder, legendy branży kosmetycznej, kobiety, która wyprzedzała swoje czasy i którą magazyn „Time” zaliczył do grona dwudziestu największych geniuszy biznesu XX wieku.

Kiedy pojawia się myśl, że nadchodzi starość? I czy w ogóle się pojawia - czy to bardziej proces, który zdarza się przeoczyć? Albo ignorować? Dziewięćdziesięciotrzyletnia aktorka Halina Kwiatkowska powiedziała, że była tak bardzo zajęta pracą, że do osiemdziesiątki nie zdążyła zauważyć, że się starzeje. Czym więc jest owo starzenie się, kiedy głowa wciąż pcha do działania i kiedy chcielibyśmy zrobić jeszcze tak wiele - podróżować, zbudować dom, założyć nowy biznes, zakochać się - a musimy liczyć się z ograniczeniami, jakie pojawiają się wraz z wiekiem? Bohaterowie Minut przyglądają się tym momentom z dużą uważnością i zaskoczeniem. Głębsze zmarszczki, ulgi w komunikacji miejskiej czy coraz większa bateria leków. Starość zwykle zbiega się też z brakiem zainteresowania młodych, z którymi coraz trudniej znaleźć wspólny język. Iza Klementowska towarzyszy seniorom na spacerze, w kawiarni, na potańcówkach, odwiedza ich w pustych ogromnych domach i w maleńkich pokojach wykrojonych z mieszkań ich dzieci lub współdzielonych z innymi pensjonariuszami domu spokojnej starości. Słucha o tęsknocie za miłością utraconą zbyt wcześnie, ale też o miłości odnalezionej dopiero w jesieni życia. Ta książka pomaga oswoić starość, ale pokazuje też, że wbrew pozorom może tętnić życiem bardziej niż za młodu. I że właśnie wtedy można poczuć wolność.

„Osoby niebinarne nie są w stu procentach ani kobietami, ani mężczyznami. Ich tożsamość może być połączeniem tych dwóch płci, może w płynny sposób przechodzić między nimi, być trzecią, oddzielną kategorią lub całkowitym brakiem płci. I tak naprawdę tyle niebinarnych płci, co niebinarnych osób”. Renata Kim rozmawiała z osobami niebinarnymi oraz ich bliskimi, a także z ekspertami i stworzyła pierwszy w Polsce zbiór wiedzy o osobach niebinarnych. Dziennikarka pytała o ich codzienność, zmagania z wykluczeniem, historie coming outów i o to, jak zostały przyjęte i co zmieniły. Oddała w pełni głos osobom, które nie istnieją ani w polskim prawie, ani w społecznej świadomości, a dzięki tej książce po raz pierwszy mogą powiedzieć: jesteśmy. To książka dająca potrzebne wsparcie tym, którzy zastanawiają się nad własną tożsamością płciową, a tym, którzy tę drogę przeszli - poczucie, że ktoś jest po ich stronie. A przede wszystkim może być prawdziwą pomocą dla rodziców, bliskich osób niebinarnych, pedagogów i każdego kto chce zobaczyć, jak piękny i różnorodny jest nasz świat. „Mój świat stał się dzięki nim większy. Mam nadzieję, że wasz też się stanie. Czytajcie tę książkę jak podręcznik, który pomoże zrozumieć, jak to jest być osobą niebinarną.” Renata Kim

Literacka podróż nie tylko w czasie i przestrzeni, ale też na granicy faktu i fikcji. Mumbaj, niegdyś Bombaj, to miasto wyłonione z morza, w którym kotłuje się wielowątkowa przeszłość i wibruje teraźniejszość. To dwie narracje jednocześnie: autorka zarówno opowiada o realnym mieście, z jego gęstą siatką ulic, obecną dynamiką i kolonialną historią, jak i przedstawia miasto jako bohatera tekstu literackiego - kultowej powieści Shantaram Gregory'ego Davida Robertsa, której fabuła rozgrywa się przede wszystkim w Bombaju z lat osiemdziesiątych. Iwona Szelezińska tropi drobne elementy opisane w Shantaram, wciąż obecne w tkance miasta, niespiesznie odsłania kolejne warstwy. Konfrontuje miejsca, postaci czy zjawiska społeczne stanowiące kanwę powieści Robertsa z faktami i specyfiką dzisiejszego Mumbaju. Umieszcza miasto w centrum, czyni go bohaterem swojej opowieści. Wsłuchuje się w szepty ulicy, by finalnie oddać jej głos. Autorka zaprasza na spacer po bogatych dzielnicach, w głąb slumsu, na plażę. Sadza za stołem w Leopoldzie. Zabiera do kina, w podróż lokalnym pociągiem, do rybackiego kutra, za więzienne kraty. Po to, by pokazać miasto od środka, wejść pod fasadę kolonialnych budynków, odsłonić to, co w nim delikatne, piękne, godne zapamiętania.

Polska szeptucha szamanka z Mozambiku norweski strażnik Yggdrasila pół Komancz, pół Aztek z Kalifornii para z indyjskiej komuny w Auroville a także babcia autorki Dzieli ich cały świat, ale łączy jedno: miłość do drzew i niemal symbiotyczny z nimi związek. Iza Klementowska udaje się w różne strony świata - zachód, wschód, północ oraz południe - i poznaje ludzi, których więź z przyrodą, głównie drzewami, daleko wykracza poza zwyczajność. Którzy wykorzystują tę więź do leczenia nie tylko innych ludzi, ale również całego ekosystemu. Rodzaj i siła tych relacji są czasem trudne do wytłumaczenia, a nawet zrozumienia. Z drugiej strony człowiek od wielu lat zakłóca równowagę w przyrodzie, jakby nie do końca wierzył, że to, co robi, może mieć daleko idące konsekwencje. Jakby ludzkości, która w porównaniu z drzewami, żyje wręcz śmiesznie krótko, nie starczało wyobraźni. A przecież - jak powiedział autorce Frank, któremu już od ponad trzydziestu lat udaje się na pustyni sadzić i utrzymywać przy życiu gaje palmowe - „jesteśmy chodzącymi roślinami”. Bo czy można zaprzyjaźnić się z drzewem? Czym lub kim są w ogóle drzewa? Co czują? I kim my jesteśmy dla nich oraz co możemy zrobić dla naszego wspólnego dobra?

Za niewinnym i sympatycznie brzmiącym pseudonimem krył się wyjątkowo brutalny i bezwzględny gangster. Fragles - czyli Krzysztof Mrozowski - uważany był za człowieka, który nie zawaha się wypowiedzieć wojny nawet potężniejszemu od siebie przeciwnikowi. Jak mówili ci, którzy go znali, będąc gangsterem, czuł się jednocześnie policjantem, który robi porządki w świecie kryminalnym. Młody Mrozowski służył w elitarnej jednostce antyterrorystycznej na lotnisku Okęcie, ale szybko się zorientował, że prawdziwe pieniądze i władzę da mu przejście na ciemną stronę mocy. Stał się bodaj najsłynniejszym w kraju „odwróconym policjantem”, który zamiast chronić zwykłych ludzi, był ich największym koszmarem. Fragles, kojarzony głównie z grupą Mutantów - tą samą, której działalność zakończyły krwawe wydarzenia w podwarszawskiej Magdalence - w rzeczywistości działał wyłącznie na własny rachunek, współpracując z wieloma liczącymi się bandami Mazowsza, między innymi z grupą wołomińską Klepaka czy grupą markowską Kikira. Jest też bardzo prawdopodobne, że był jednym z mózgów akcji uprowadzenie Krzysztofa Olewnika - powołana w tej sprawie komisja sejmowa poważnie brała pod uwagę jego udział w tym dramatycznym zdarzeniu. Fragles zginął w ulicznej wymianie ognia z funkcjonariuszami Komedy Stołecznej w styczniu 2003 roku - został zabity przez tych, których zdradził. Oczywiście śmierć nie była zemstą za opuszczenie szeregów policji i przejście na stronę zła, ale kolejnym krokiem w stronę likwidacji grupy Mutantów. Książka Fragles. Gang Mutantów Artura Górskiego to próba pokazania człowieka, który zawsze wierzył w to, co robi: najpierw jako stróż prawa, a później jako osoba spod niego wyjęta. To portret człowieka, który umarł dokładnie tak, jak żył.

Ninja. Dziś są mitycznymi postaciami z komiksów, filmów i gier komputerowych. Ale kiedyś byli rzeczywistym, średniowiecznym odpowiednikiem służb specjalnych: szpiegami, sabotażystami, skrytobójcami. W swojej tajemniczości, sekretnych działaniach i silnej woli przetrwania stanowili całkowite przeciwieństwo samurajów - z ich ostentacją i autodestrukcją. Czy umieli latać? Stawać się niewidzialni? Oczywiście, że nie. Ale ich zdumiewające umiejętności sprawiały, że towarzyszyła im magiczna aura. W rezultacie artyści zafascynowani sztukami walki i pisarze stworzyli z nich różne postacie i fantastyczne istoty, od Jamesa Bonda po Żółwie Ninja. W tej książce John Man wyrusza na poszukiwanie prawdy. Wyjaśnia podłoże atmosfery tajemniczości, jaka otaczała - i otacza do dziś - wojowników cienia, i obala głęboko zakorzenione mity. Śledząc historię ninja, prowadzi nas od ich początków przed tysiącem lat, przez epokę rozkwitu w czasach wojen domowych, po zniknięcie z areny dziejów, kiedy Japonia została zjednoczona, zapanował pokój i ninja stali się niepotrzebni. To jednak nie był koniec ich etosu, który ponownie ożył w latach II wojny światowej. Droga ninja przetrwała w osobie „ostatniego ninja”, Hiroo Onody, który przez trzydzieści lat po wojnie ukrywał się w filipińskiej dżungli… Fascynująca opowieść historyczna przeplata się ze średniowiecznymi japońskimi kronikami, wspomnieniami autora z podróży i rozmowami z napotykanymi podczas niej ludźmi. Od feudalnej Japonii po Hollywood XXI wieku opisuje rzeczywistość - ludzi, miejsca i wydarzenia - leżącą u podstaw jednej z najpopularniejszych legend świata. JOHN MAN to wybitny brytyjski historyk i podróżnik, świetny znawca historii Japonii, Chin i Mongolii. Jest autorem znakomitych opowieści historycznych, barwnych i porywających, ponieważ nigdy nie zadowala się studiami w bibliotekach i lekturą źródeł: zawsze wędruje śladami swoich „bohaterów”. Przemierza tysiące kilometrów i tysiąclecia, relacjonując swoje poszukiwania i nie szczędząc anegdot i pasjonujących opisów własnych przygód i spotkań z ludźmi, którzy pomagają mu w rozszyfrowaniu sekretów przeszłości. Jego porywające biografie wielkich azjatyckich wodzów („Czyngis-chan. Najokrutniejszy zdobywca wszech czasów”, „Attyla. Największy barbarzyńca - postrach Europy”, „Kubilaj-chan. Wnuk Czyngis-chana - zapomniany twórca potęgi Chin”) zostały przetłumaczone na ponad 20 języków.

Jak uzdrowić polską politykę? Czego nam potrzeba, by przezwyciężyć niszczący państwo konflikt światopoglądowy? Jaka siła polityczna byłaby zdolna przywrócić poczucie, że pomimo różnic stanowimy narodową wspólnotę? Kto powinien naprawić nasze instytucje oraz na nowo określić rolę Polaków w Europie? Aleksander Hall nie tylko klarownie diagnozuje naszą rzeczywistość polityczną: działania rządu i opozycji, ale przedstawia też rozwiązania, których od kilku lat bezskutecznie poszukają demokraci przejęci kierunkiem polskiej polityki. Hall nie ma wątpliwości: Polska potrzebuje nowej propaństwowej i demokratycznej prawicy, której przedstawiciele przeciwstawią się wypaczaniu ważnych dla nich idei i wartości. Propozycja, którą opisuje w książce, stanowi najkonkretniejszy z prezentowanych dotąd sposobów zakończenia politycznego okresu „złej zmiany”.

Struktura organów państwowych, partie polityczne, organizacje i grupy społeczne (formalne i nieformalne) uczestniczące w działaniach politycznych państw Azji Centralnej. Opis generalnych zasad i norm regulujących wzajemne stosunki. Istotne źródło wiedzy niezbędne dla osób zainteresowanych problematyką tego regionu oraz różnych koncepcji państwowości. Powyższy opis pochodzi od wydawcy.

Unikatowa praca zbiorowa o krajach Bliskiego Wschodu, dla osób zainteresowanych problematyką Azji. Istotne źródło wiedzy m.in. o systemach politycznych i ustrojowych, władzy ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej, zasadach prawa wyborczego, organizacji społecznych, występujących religii, mediów...

Nieprawdopodobna historia o tym, jak psychodeliczny narkotyk MDMA (znany również jako molly lub ecstasy) wyłonił się z cienia i stanął na czele rewolucji medycznej. Choć nadal jest substancją nielegalną, wciąż trwają badania naukowe nad potencjałem, który można wykorzystać w leczeniu i terapii. Książka „MDMA. Terapeutyczny potencjał ecstasy w leczeniu traumy, uzależnień, lęku społecznego i nie tylko” szczegółowo opisuje wieloaspektową historię tego niezwykłego związku chemicznego, a także potencjalne korzyści i niebezpieczeństwa związane z jego przyjmowaniem. Dziennikarka naukowa Rachel Nuwer oddziela fakty od mitów, poparte badaniami nadzieje od medialnego szumu, przyglądając się dowodom na to, że MDMA może zmienić kierunek psychoterapii i farmakologicznego leczenia zaburzeń nastroju. Czy ecstasy jest nową szansą w leczeniu depresji, stresu pourazowego, anoreksji i uzależnienia od alkoholu? Jak wpływa na działanie mózgu i dlaczego znosi nasze mechanizmy obronne, powodując przypływ empatii, miłości dla samego siebie i innych? A może MDMA jest właściwą odpowiedzią na nasze czasy, nadzieją na odbudowanie społecznych więzi?